It Might Get Loud (2008)

ik had meer verwacht van deze docu, op zich wel een goed idee,

maar zet dan generatie genoten bij elkaar, of uit hetzelfde gerne,

dit waren echt appels en peren.

Eén dag voor ik The Edge weer eens live mag zien (tijdens de 360 Tour in Brussel) besloten om deze documentaire maar eens op te zetten. Om als het ware alvast in de sfeer te komen. Een sterke docu met drie intrigerende persoonlijkheden, stuk voor stuk met hun eigen unieke geluid. Het zijn dan ook niet alleen de overeenkomsten, maar ook de grote verschillen tussen de drie heren die het samenbrengen zo interessant maakt. Het leek me vrij lastig om met zoveel informatie van drie totaal uiteenlopende types op goede wijze één geheel te maken, maar het is Davis Guggenheim meer dan uitstekend gelukt.

It Might Get Loud bevat vooral een sterke structuur. Het begint met een treffende openingsscène met Jack White en vervolgens laat de documentaire je beetje bij beetje kennismaken met de drie heren. Over hun passie, over hun inspiratie en over hun jeugd. Alles wordt aangestipt, echt de diepte in gaat de documentaire niet. Maar dat is in mijn ogen ook niet nodig. Tussen deze portretten zien we de drie mannen samen spelen en ook dat levert een paar prachtige momenten op. It Might Get Loud blijft boeiend tot op het eind en zit vooral goed in elkaar. Mooi beeld van drie heren, die stuk voor stuk geweldige muziek voortbrengen.

Ruime 3,5 sterren.

Goeie muziekdocumentaire waarin drie gitaarlegendes bij elkaar worden gezet om over muziek te praten en samen te jammen. De drie muzikanten (Jimmy Page, The Edge, Jack White) zijn goed gekozen: drie verschillende generaties en drie verschillende stijlen. De documentaire is vooral breed, waarbij ze het hebben over hun achtergrond, jeugd en invloeden en hun hartstocht voor de gitaar komt ook zeker wel naar voren.

The day when you pick up a guitar there's nothing coming through whatsoever. There's no new pieces or new ideas. And that's the sort of gift any creative person has. There's always that point when it might happen to you, when you're too old to pick the guitar up. And we're just trying to keep that day far, far away, and out of sight. -- Jimmy Page

Het is ondertussen al weer zo'n 2 jaar geleden dat ik voor het eerst van het bestaan van deze documentaire hoorde. Toen nog niet zo heel lang kennis gemaakt met Zeppelin en Page was sowieso de God onder deze 3 gitaristen. Ook enorm uitgesteld om te kijken want ik kon er niet bij waarom The Edge en Jack White in één adem werden genoemd met de gitarist van Zeppelin. Ondertussen is mijn muzieksmaak verder ontwikkeld en omdat ik toch geïnteresseerd was in de documentaire, heb ik hem gisteren maar eens opgezet.

En ik heb er spijt van dat ik het niet eerder heb gedaan want It Might Get Loud is een aangename, ietwat korte documentaire over 3 gitaristen met veel gelijkenissen maar ook hun overduidelijke geschillen. Vooral mooi om te zien hoeveel respect ze voor elkaar hebben, iets wat ik niet meteen had verwacht. Het begint al met een leuke komische noot in de vorm van Jack White en zijn zelf gemaakte gitaar en de dikke 90 minuten vliegen dan ook snel voorbij. Het blijft vooral interessant om te zien hoe de drie mannen hun jeugd is beïnvloedt door het instrument. Dit heeft als gevolg dat er een aantal mooie gesprekken worden gestart maar tegelijkertijd krijg je ook het gevoel dat hier meer had ingezeten. Oké, de documentaire duurt al zo'n 90 minuten dus je kunt je afvragen of het wel nuttig is als er nog veel meer wordt doorgeboord op het thema maar ik vond het in ieder geval boeiend genoeg en had hier gerust wel wat meer van willen zien. Wel erg leuk om zoveel oude beelden te zien van de gitaristen. Als een grote Jimmy Page fan kende ik al veel van zijn periodes vanuit The Yardbirds maar de piepjonge (toen noemde hij zich nog echt James) Page was ik nog nooit tegen gekomen. Dat hij trouwens op de soundtrack van Goldfinger heeft meegespeeld was me ook onbekend.

Sowieso een interessant basisidee, hoewel ik er vroeger niet voor te vinden was, maar wordt dus ook wel redelijk degelijk uitgewerkt. Natuurlijk had het allemaal wat langer mogen zijn, zou mooi zijn als er later eens een een extra lange cut uitkomt met gewoon heel het interview maar dat betwijfel ik. In ieder geval is het wel leuk om de drie gitaristen bezig te zien. Ik zei daarjuist al dat ik een serieuze fan ben van Page en dat de rest imho niet aan hem kunnen tippen en hoewel ik dat nu nog altijd vind, moet ik toegeven dat Jack White en The Edge wel degelijk klasse zijn. Page blijft mijn favoriet maar ik ben geïnteresseerd geraakt in de gitaarpartijen van beide heren want ze laten hier wel vaak mooie kunstjes zien. De openingscredits zijn trouwens ook wel mooi geanimeerd. Wat ook wel leuk is, zijn de jams doorheen heel de film. Soms worden ze nogal abrupt afgebroken maar gelukkig is de uiteindelijke jam wel erg leuk. Misschien niet al te spontaan, je voelt dat iedereen zo zijn eigen stukje heeft (Page krijgt geen zangpartij maar mag wel enig solowerk verrichten), maar wel erg tof om naar te kijken.

Lang laten liggen en dat was onterecht. Guggenheim maakt met It Might Get Loud een degelijke documentaire die valt of staat met de drie gitaristen. Gelukkig nemen de ego's niet de overhand en krijgen we een aantal interessante gesprekken. Gecombineerd met de beelden van ieders jeugd en de jam op het einde kan ik hier niet minder dan 4* aan kwijt.

4*

Dol op muziekdocumentaires? That’s me

Jack White, nice! Zelfs bebloede vingers en een besmeurde gitaar komen in beeld (@ Les Raconteurs).

En wat ziet Jimmy Page er nog verschrikkelijk goed uit! The Edge is er natuurlijk ook bij

Een interessante selectie dus van zeer bevlogen musici, goed gedaan.

De docu bestaat uit interviews met muzikanten, opnamen van hun optredens, hun inspiraties, foto’s en films uit het verleden, animaties, tv-fragmenten, enkele gitaartechnieken, samen jammen en niet te vergeten alle bijbehorende muziek (zelfs oude blues van Blind Willie Johnson, wow)

Een erg leuke docu en het waard om te bewaren.

Heb de DVD voor een prikje kunnen aanschaffen, en uiteraard opnieuw bekeken.

Prachtige aanwinst voor mijn collectie !!

Who says you need to buy a guitar...?

Enkele jaren terug viel ik vermoedelijk op tv in een scène waar The Edge, Jack White en Jimmy Page met elkaar stonden te spelen, elkaars rifjes na probeerden te doen en elkaar tips gaven. Mijn interesse was gewekt, maar vergeten deed ik het wel weer tot het me een paar weken terug weer te binnen schoot, ik begon te zoeken en stuitte op deze It Might Get Loud, wat een heerlijke titel alleen al.

Treffend en lekker is het begin sowieso al, White die wat spijkers in een stuk hout staat te slaan, gewurm met een colaflesje, en vervolgens een klank produceert die door merg en been gaat. We volgen daarna beurtelings de twee andere hoofdrolspelers met hun verhaal, hun opkomst, ontwikkeling, gebruik van materiaal en zoektocht naar hun geluid en vooral wat ze beweegt. Heerlijk hoe Page een paar singles laat horen en schijnbaar geniet, interessant het rauwe randje van White en toch eigenlijk wel de conclusie dat The Edge verre van een virtuoos is en het vooral van zijn apparatuur en technische snufjes moet hebben, wel te verstaan overigens dat zijn geluid bij uitstek bij de muziek van U2 past en hij alleen dat zo krijgt. Mijn gevoel gaat meeste uit naar Page met zijn weergaloze rif in Kashmir.

Van het samen spelen en elkaars rifjes nadoen komt uiteindelijk niet eens zoveel want de meeste tijd gaat toch op aan de eigen individuele ontdekkingstocht, ontwikkeling en succes met de band wat verre van verkeerd is en prima kijkvoer betreft. Fraai zijn de stapjes terug in de geschiedenis, The Edge op de plekken terug in Ierland waar het geweldige album October werd opgenomen of de locatie waar de coverfoto werd gemaakt van het album. Net zo aardig het huis dat Page bezoekt waar opnames werden gemaakt van het 4de Zeppelin album en When the Levee Breaks tot stand kwam met zijn bijzondere akoestiek, door velen geïmiteerd maar door weinigen geëvenaard. Ook boeiend de ontvangst destijds van hun muziek en albums. Vreemde eend in de bijt blijkt dan toch wel Jack White met zijn ad hoc aanpak en manier van muziek en maken, pick a fight with it. Rauw, direct, met bebloede vingers en vooral luid, maar ook multi instrumentalist en ongetwijfeld van het John Lennon moto 'give me a tuba, ill give you a tune'.

Het maakt van It Might Get Loud toch een meer dan prima muzikale docu die niet te lang is en vooral boeiend blijft rond drie erg verschillende muzikanten met veel fijne muziek uiteraard. Lekker! Nu eerst maar een whiskey en Mothership van Led Zeppelin erin...