Japan: A Story of Love and Hate (2008)

Erg leuke/interessante documentaire!

Dat Japan een bijzonder en vreemd land is dat weet ik uit eigen ervaring. Dat men er hard moet werken is algemeen wel bekend, maar nu zien we daar eindelijk eens beelden van die geschoten zijn door een niet-Japanner.

Het is moeilijk een spraakzame Japanner te vinden maar Sean McAllister had het (uiteindelijk) erg goed getroffen met de Engels sprekende Naoki, een Japanner die z'n eigen land maar 'fucking' kut vind.

Japan: A Story of Love and Hate is een mooi portret van een Japanse postbode en zijn (veel) jongere vriendin, die beide keihard moeten werken om een beetje een normaal leven te leiden. Iets wat je niet zo snel zou verwachten van een van de meest welvarende landen ter wereld.

*Om in de stijl van de documentaire te blijven zet ik Ue o muite arukō / Sukiyaki van Kyu Sakamoto maar weer eens op....

Weer eens herzien. Blijft een leuke docu, cijfer omhoog naar 4 sterren.

Ik heb ondertussen honderden Japanse films, anime en manga gezien/gelezen en iedere paper of scriptie die ik tijdens mijn studie heb geschreven ging wel weer over dit fascinerende volk, maar het lijkt wel dat hoe meer ik weet, hoe minder ik het begrijp Zo ook deze documentaire, al is de inhoud mij niet vreemd en komt het goed overeen met het beeld dat ik heb van Japan. Mensen zijn op zichzelf, drank is een belangrijk communicatiemiddel (zodat men zich daar de volgende dag achter kan verschuilen) en een extreem hiërarchisch model van ja-knikkers naar de baas toe. Criminaliteit kennen ze amper maar ondertussen is het een van de landen met de hoogste zelfmoordaantallen en willen vrouwen geen kinderen omdat ze geen toekomst zien en neemt de bevolkingsgroei af.

Mocht je je meer willen verdiepen in het temporele Japan dan kan ik van harte ‘ Shutting Out the Sun: How Japan Created Its Own Lost Generation’ aanraden van Michael Zielenziger, waarbij oa dieper ingegaan wordt op het fenomeen van Hikkomori (jongeren die zich opsluiten in hun kamer) en huiselijk geweld van jongeren naar hun ouders toe. De observaties die hij maakt sluiten nauw aan bij wat je ziet in de documentaire. Zielenziger gaat ook op zoek naar redenen waarom de jonge generatie Japanners niet en masse het land verlaten en hoe het allemaal zover heeft kunnen komen. Niet erg bemoedigend, maar ontzettend interessant en fascinerend. Ook is ‘The Japanese Mind’ (Roger J. Davies) erg verhelderend om de mindset van de Japanner beter te begrijpen zodat dit beter geplaatst kan worden in het grotere geheel.

Deze documentaire is overigens op Youtube te zien.