So Red the Rose (1935)

Liefdesperikelen van een zorgeloze dochter van een rijke plantage-eigenaar. Het heeft veel weg van films als Jezebel (1938), The Toy Wife (1938) en Gone with the Wind (1939), allen films over de hogere stand ten tijde van de Amerikaanse Burgeroorlog. Veel kenmerken uit die films, komen dan ook in 'So Red the Rose' terug, waaronder de grootste jurken, onderdanige vrouwen en domme slaven. Veel stereotypes natuurlijk, maar het Amerika van 1935 was nog niet toe aan de waarheid, denk ik.

Ik ben al bekend met de eerdergenoemde films, waardoor de nieuwigheid er voor mij af was. Voor mij was het absoluut niet origineel, maar eigenlijk mag ik dat niet zeggen, omdat het - gezien de data van uitbrengst - de allereerste film was en dus in haar tijd nog erg vernieuwend was. 'So Red the Rose' heeft een miezerige speelduur van 80 minuten, maar is af en toe wel saai. Margaret Sullavan kent elke classics fan wel van The Shop Around the Corner (1940) en/of haar andere films met James Stewart. Ze is op haar best als ze een zelfstandige vrouw speelt die weet wat ze wil en geen tijd verspilt aan onzin. En dat is juist het tegenovergestelde van haar personage, 'Valette Bedford'.

Hoewel Valette een interessante naam is, is haar personage allesbehalve. Waar Jezebel en Gone with the Wind in uitblinken, is het uitgesproken karakter van de hoofdrolspelers (Scarlett O'Hara, wat een bitch was het ook). So Red the Rose had ook flink kunnen scoren als Valette wat meer van zichzelf liet horen, in plaats van het domme, naïeve verliefde meisje uit te hangen. Sullavan hoort dat ook niet te doen, daar is ze een veel te goede actrice voor. Ze had met gemak een soortgelijk personage van Scarlett kunnen spelen.

Toch komen we in de film wel een 'soort van Scarlett' tegen, maar dan in een bijrol. Dat is niemand minder dan de moeder des huizes, Sally Bedford. Met Malcolm in huis, is ze nog de toegewijde vrouw, maar na zijn vertrek om mee te vechten in de oorlog, is Sally de baas in huis. Een erg mooie scène is dan ook hoe ze omgaat met de opstand van de slaven. Dit is zonder twijfel het mooiste gedeelte van de film, die verder nergens weet uit te blinken.

Samenvattend: Een aardig tussendoortje, met een iewat misplaatste, maar zeker niet slecht acterende Margaret Sullavan in de hoofdrol. Fans van Gone with the Wind (1939) zullen er meer van smullen.