Faustina (1957)

Regisseur José Luis Sáenz de Heredia mocht voor deze film in 1957 de Prize of the National Syndicate of Spectacle ontvangen en daarnaast werd zijn prent ook nog genomineerd voor de Gouden Palm van Cannes.

Yep, nu tamelijk onvoorstelbaar aangezien dit niet echt het type cinema is waar de festivalcinema buffs in Cannes anno 2013 voor warm lopen.

Wat mallotige en onderhand stoffig overkomende komedie allicht geinspireerd door Faust, met een bizar gebruik van eastmancolor dat bijna Bava- esk aandoet, bij tijd en wijle.

Drijft vooral op een supersterrencast: Rey is de speleoloog die vast komt te zitten in de grot, waar hij duivel in mensengedaante FG tegenkomt die melancholisch zit te vissen. Bij gebrek aan een betere tijdsbesteding spreekt Rey hem aan, FG vertelt de verbrouwereerde Rey zijn levens en doodsverhaal, eentje van het cherchez la femme type...zijn er ook levens en doodsverhalen van een ander type eigenlijk ?

Dan begint de flashback en ontmoeten we eindelijk Maria Felix, de eponieme anti-heldin die door FG werd getransformeerd van ouwe toverkol tot...niet meer zo piepjonge Felix die haar gebruikelijke act mag opvoeren in couture outfits waarin haar vormen goed uitkomen, niet verkeerd voor een 40 plusser...

Wat dan volgt is een nogal melige komedie met een gezonde katholieke moraal, die ons terecht leert dat alleen huwelijk en moederschap het vrouwvolk nog enigzins kunnen verlossen en dat de rest flauwekul is . In bijrollen zien we o.a. gekende namen en gezichten als die van Isbert, Le Blanc en Landa.

Erg stoffig anno nu, maar best vermakelijk, zeker in het begin.

Motto: "dit is een film die wil aantonen dat je niets kunt aantonen " .