Valentino: The Last Emperor (2008)

Dit moet een film voor de echte liefhebber zijn; ik viel er bij in slaap.

Valentino, de mode-ontwerper met constante oranje tanning-gloed en zijn dartele mopshonden kwintet die met de contexten van paleizen een monarch in het couturier areaal is. U weet, de man van de 'Maxima-jurk' waar destijds in 2002 vier bruidsmeisjes de grootste moeite hadden om de meterslange sleep vol allure, met een kanten rand van een meter van bloemranken van grote en kleine boeketten, in het gareel te houden en kreukvrij in de gouden koets te proppen.

Valentino droomde als vijftien-jarige van het creatief zijn en ontwierp jurken voor de beroemdste vrouwen sinds de jaren '60, zoals hij bekend gefascineerd geweest te zijn door fraaie actrices in de eerdere Hollywood-zwartwit films zoals Audrey Hepburn. Op de vraag "Wat willen vrouwen?" (naar Sigmund Freud die dertig jaar onderzoek deed naar de femine ziel) was het antwoord: "Ze willen mooi zijn".

The Last Emperor is een documentaire, met een camera over zijn schouders, dus snoep maar zoveel aan de chocolade en champie totdat je genoeg hebt gehad. Uit zijn doen en laten blijkt voornamelijk dat Valentino puur artistiek aangelegd is en het zakelijk aspect ondergesneeuwd blijft omdat hij daar geen band mee heeft, zo blijkt als hij aanwijzingen geeft en zijn assistenten, vrouwen op middelbare leeftijd, met de hand minitieus de stroken aan de jurken aan het naaien zijn. Een naaimachine wordt er nooit gebruikt.

We zien vangen continu een glimp op van zijn imperiale bestaan en zijn band met vennootpartner (en als eerste liefdespartner) Giancarlo Giammetti, die met Valentino de zaak dertig tot veertig keer heeft laten groeien, zoals we hem zien in zijn jet, op zijn jacht, in zijn villa en telkens omringd door de door-en-door gepamperde mopshonden. Een andere leidende de draad is de overname van Matteo Mazzetto, een jonge miljonair. Nadien zou het bedrijf nog een paar keer van hand op hand overgaan met een tuberlente laatste vijf jaar, op moment van schrijven, 2012 weer overgenomen door een Qatarese investeringsmaatschap.

De tweede helft van de film houdt zich bezig met het afscheid van het Valentino-tijdperk in de haute couture, tezamen met Karl Lagerfeld een grootheid, als de voorbereidingen voor de laatste feesten bezig zijn. Alles eindigt met een bombastiek extravaganza in Rome, een Cirque Soleil-spektakel, waar het begon en hij Giammetti in een café leerde kennen.

Valentino stopte ermee op het 45-jarig bestaansfeest van zijn imperium; met het Collosseum in Valentino-rood licht, opstijgende balletdanseressen en een grote ballon. De finale was bereikt en glorieus gevierd. Of zoals ze in Engeland zeggen: hij verliet het feest terwijl het nog steeds druk was.

Onderhoudend portret van de nadagen van de lange carrière van modeontwerper Valentino Garavani. Het belang van zijn zakenpartner en vriend Giancarlo Giammetti, altijd op de achtergrond aanwezig, wordt al snel duidelijk en hun relatie vormt het centrale punt van de documentaire. Echt veel komen we op persoonlijk vlak niet te weten, maar Giammetti is af en toe opmerkelijk openhartig en de getoonde wereld van de haute couture is anderhalf uur fascinerend genoeg.