Hoe Het Zo Kwam Dat de Ramenlapper Hoogtevrees Kreeg (2016)

Amélie Light.

Laten we het kind gewoon bij naam noemen. De zachte voice over, de pianoriedeltjes, de lieflijke, zonnige cinematografie en het gesteun op aparte faits divers en details ... je moet Amélie al niet gezien hebben wil je niet meteen de link maken met die film.

Het jammere is dat na hooguit 20 minuutjes de creative ideeën al op lijken, waarna de film ofwel in herhaling valt, ofwel het geijkte pad blijft bewandelen. Halverwege wordt het dagentellen een beetje vervelend, is het ook wel duidelijk dat hij telkens de relaties rondom hem in gang steekt en weet je ook al dat je nog goed 20 minuten near misses doormoet vooraleer de twee elkaar eindelijk in de armen zullen vallen. Voor een film die hooguit 50 minuten duurt had het net wat frisser en uitdagender gemogen.

Visueel oogt het wel gezellig, maar een beetje kaal. Opboksen tegen Jeunet is onbegonnen werk voor een productie als deze, maar net iets meer visueel detail was wel leuk geweest. Soundtrack is fijn maar blijft de gehele film lang een Tiersen-aftreksel en ook het acteerwerk had net wat beter gekund. Enkel Steenbeeke weet echt goed z'n personage neer te zetten, de rest oogde nogal stroef.

't Is zeker geen vervelende film en met amper 50 minuten op de teller mis je er weinig aan om hem niet een kans te gunnen, maar het leukste is na 20 minuutjes al gepasseerd en zelfs dat voelt nooit echt zeer eigen of uniek aan.

2.0*

Ik kan me eigenlijk volledig vinden in Onderhonds stukje, alleen hield het voor mij net wat langer aan dus is mijn score ook wel een voldoende. Origineel is het nergens, maar de uitwerking is heel aardig gedaan met een bepaalde frisheid die je in Nederlandse films eigenlijk nooit ziet. Weeber speelt prima de wat schuchtere jongeman (ik herken me ergens wel in hem) en het is leuk Melody Klaver weer eens te zien. Verder wordt er kort en knap een bepaalde sfeertje van opgroeien en nostalgie gebracht. Alleen na een goed halfuur is de koek wel op. En dat dagen tellen werd wel vervelend op den duur. Maar ik ben mild vandaag, 3,5*.

p.s. Dirkje vind ik nu echt een leuke meisjesnaam.

Inderdaad iets teveel naar Amélie gekeken. De hierboven genoemde overeenkomsten zijn behoorlijk evident en derhalve mist het allemaal wat aan eigen smoelwerk. Toch werkte de film wel. Het lieflijke piano getokkel op de achtergrond, het zonnige visuele stijltje en de frivole vertelstructuur zorgen ervoor dat het 45 minuten aangenaam vertoeven is in Zanen's wereldje. Zeker geen innovatief meesterwerk, gewoon een kort, aangenaam en warm filmpje. Niks meer en niks minder. Bescheiden 3*.

Om verliefd op te worden, deze Nederlandse versie van Amélie. Over een ramenlapper die onbedoeld een sleutelrol speelt in allerlei liefdesgeschiedenissen van onbekenden, maar zelf teleurgesteld raakt in de liefde. Mooi dromerig filtertje op de lens, een soundtrack met deuntjes die vanzelf een grijns op mijn gezicht toveren. Een lullige verteller op de achtergrond weet de korte film een kinderlijk naïef sfeertje mee te geven. Egbert Jan Weeber is leuk als de cartooneske ramenlapper, die met de spaarzame dialogen en zijn uitgesproken mimiek een slapstickachtige figuur speelt waarmee je helemaal meegaat met zijn deprimerende liefdesverwikkelingen. Natuurlijk is het puur jatwerk van de moderne klassieker uit Frankrijk die Jean-Pierre Jeunet ooit maakte, maar de verliefde glimlach op mijn gelaat spreekt boekdelen: de film raakt uiteindelijk wel z'n doel. Ik ben benieuwd of (en vooral hoe!) regisseuse Eva Zanen de Nederlandse cinema gaat verrijken.

Leuk gemaakt, prima acteerwerk en een bijzonder verhaal, maar ik ben niet helemaal weg van deze stijl, Amélie is ook niet helemaal mijn ding, en van zeer romantische films. Wel een goed en creatief concept. 3,5*