Idiots and Angels (2008)

Originele animatie met veel inventieve vondsten.

De film is alleen een beetje te lang voor mijn gevoel. Alsof het geheel opgerekt moest worden richting speelfilmnivo.

Persoonlijk vond ik Tom Waits er niet bij passen. Vast een held van de filmmaker, die het er vooral daarom in wou hebben.

Het is moeilijk om niet van een film als Idiots & Angels te houden. Compleet handgetekend door één persoon, Bill Plympton, die het ook vooral gedaan lijkt te hebben om zijn vreemde visie op het scherm te krijgen. Het levert een uiterst persoonlijk resultaat op en als je gevoelig bent voor dit soort gekkigheid dan is het geweldig. Het is een duister sprookje in een cartooneske nois-setting, maar evengoed bijna moralistisch. Het is vooral de manier waarop Plympton normale zaken zoals douchen, huilen of drinken weet om te toveren in zeer bizarre taferelen.

Het gaat allemaal wat te lang door, dit voelt meer aan als een korte film en het verhaal is duidelijk op zijn sterkst in de eerste helft, waar de tweede helft wat twists te veel bevat. Maar zelfs als het geheel wat stoom lijkt te verliezen duikt er wel weer een geweldige visuele vondst op, of zorgt op zijn minst de muziek voor wat sfeer. Dit was mijn kennismaking met Plymton, maar het smaakt naar meer.

4*

Duistere 'engel'.

Ik heb eerlijk gezegd nog nooit van Bill Plympton gehoord, maar hij schijnt dus een grote naam te zijn in het animatiewereldje. De beste man werkt jarenlang om een handgetekende film af te leveren - wat op zich al een hele prestatie is - en dat doet hij niet onverdienstelijk moet ik zeggen.

Wat hij met Idiots and Angels aflevert is dan ook hoogstens opmerkelijk te noemen. Op het eerste gezicht lijkt het alsof je als kijker elke dag een man zijn routine meemaakt, maar dit gegeven verandert vrij snel. Alleen is het jammer dat het tegen het einde aan iets te veel vol zit met onnodige wendingen. Tevens voelt het geheel iets te langgerekt aan, alsof er per se een film van een 'feature lengte' afgeleverd moest worden.

Gelukkig wordt dit ruimschoots goedgemaakt met de interessante animaties. Er zitten een hoop leuke vondsten in, met name de vloeiende overgang van alledaagse zaken is goed gelukt. Daarnaast zorgt de soundtrack voor de nodige sfeeropbouw.

Al met al best interessant om eens gezien te hebben, het mocht wel iets ingekort worden om het beter behapbaar te maken.

3,0 Sterren.

Derde Plympton na I Married a Strange Person en Mutant Aliens. Hoewel de animatie verre van vloeiend is, is het zeker een stap vooruit ten opzichte van die film. Wat wel erg leuk is, zijn de overgangen tussen de scenes, een lepel die in een mond gestopt wordt en overgaat in een sleutel waarmee een auto wordt gestart.

Verder een hoop heerlijke absurdistische onzin, waarbij je je afvraagt hoe Plympton hier in hemelsnaam op gekomen is. Twee kleine kanttekeningen: I Married a Strange Person vond ik net wat absurder, en ook wordt het hier naar het einde toe een tikkeltje langdradig. Tenslotte moet de muziek genoemd worden die perfect geselecteerd is om een fijne sfeer mee te geven. In het bijzonder vielen me Tom Waits en Romeo and Julliet van Tsjaikovski me op.

Behoorlijk uniek in het filmlandschap en ook daarom 3,5* waard.

Aardig.

Al had ik er wat meer van verwacht, maar dat komt misschien ook wel omdat ik eregns in m'n hoofd Plympton verwisseld had met Don Hertzfeldt (de man achter Rejected). Geen idee hoe dat ooit zo gekomen is.

Soit, zoals de mensen hierboven al aangehaald hebben is het grootste probleem van deze film toch wel de speelduur. Wat allemaal nog wel leuk is het eerste half uur begint daarna behoorlijk te slepen. Hoewel Plympton naarmate de film vordert meer en meer z'n best doet om het lopende te houden, komt het allemaal wat geforceerd over.

Daarbij toch ook zeggen dat ik niet helemaal onder de indruk was van de animatie. Vloeiendheid is niet zozeer het probleem, wel het gebrek aan inzicht in wat beperkte animatie toch kan laten werken. De tekenstijl werkt hier ook niet bepaald aan mee en het zal ook wel komen omdat ik gisteren nog Takahata's Kaguyahime gezien heb, maar het is toch best jammer, zelfs al blijft het knap dat het allemaal van de hand van één persoon komt.

Ander duidelijk minpunt is de soundtrack, die nogal wat afbreuk doet aan de sfeer. Leek wel gepikt van Triplettes ofzo, vond het compleet niet bij de sfeer van deze film passen.

Best leuk om een keer gezien te hebben en ik durf in de toekomst best nog wel eens een film van Plympton aan, maar helemaal overtuigd ben ik nog niet.

3.0*