Delirio di Sangue (1988)

Wat zie ik, nog maar 1 stem voor deze monsterlijk absurde poging tot neo-gothic horror met niemand minder dan diabolik Law en pulpicoon Mitchell

Volkomen groteske. liederlijke en uiterst vermakelijke onzin over Law-van Gogh die ook een verschrikkelijk geheim verbergt, namelijk dat hij sinds de dood van zijn muze eh..niets meer kan. Of geheim: hij gilt het continu uit in hilarische scenes. En die Mitchell: hij is keurig necrofiel maar verbergt blijkbaar ook nog een geheim ! Misschien dat ie een ouwe zak is geworden, want hij laat zich hier in mekaar slaan door een of andere faggot met een paardenstaart en wanner hij zoals gebruikelijk een grietje probeert te verkrachten krijgt hij haar er niet eens onder.

De film bevat tal van uiterst memorabele- weliswaar door hun stupiditeit- momenten zoals Mitchell en Law die gaan knokken als de eerste het nog warme lijk van de echtgenote penetreert of de scene waarin de heldin op de klanken van Kleidermann achtige piano kitsch de stem van haar overleden dubbelgangster hoort, dan wel de met bloed schilderende Law en zijn hysterische impotentie gegil. Behalve dit soort idioterieen ook het standaard gothic werk met een vervallen kasteel als locatie, wormen die blijkbaar dol zijn op beenmerg en nostalgische eighties blood and gore.

Voor de diehard trash liefhebbers

Heerlijk absurd horrorwerkje. Sfeervol, grotesk en origineel. Heb me er van de ene verbazing in de andere vallende prima mee vermaakt.

Ruime 3,5* en mooie uitgave op blu ray van Vinegar Syndrome