Il Bacio del Sole (1958)

Niet de eerste of laatste scugnizzi film uit Napels, deze doet wel heel erg aan het eerdere proibito rubare van Comencini met Celi denken. In feite echter betreft het hier een geromantiseerde verfilming van de werkzaamheden van Mario Borrelli in zijn begintijd, een priester die zoals iedereen weet een caso dello scugnizzo oprichtte in Napels, het eerste van dat type.

Dat maakt de afloop van de film nogal voorspelbaar zeker voor toenmalige kijkers, maar dat verhindert de makers niet om het beruchte- held wordt van alle kanten tegengewerkt en vlak voor afloop nog staat ie op het punt van een totale mislukking- procédé toe te passen.

De eponieme held wordt vreemd genoeg vertolkt door de tamelijk ongekende Oostenrijker Fischer, die zich n.b. undercover als matroos tussen het tuig begeeft, en in die hoedanigheid klappen niet met een wang maar met nog hardere klappen retourneert, aan dit temperament dankt hij zijn bijnaam.

Bij de scugnizzi- dakloze kiddies , vaak wezen van de oorlog, georganiseerd in bendes gerund door adolescenten en indirect door volwassenen- kannie niet meer stuk, bij het establishment wel en de clerus alsmede de wereldlijke autoriteiten beginnen zijn project gemeen tegen te werken.

Het wordt er niet beter op als de undercover celibatair Vesuvio amoureuze goevelens opwekt bij de schone Teresa, die echter ook de love interest is van bad bay Ciccino....die Teresa wordt vertolkt door Lorella De Luca die toen een superster leek te worden, kwam er nooit helemaal uit. Ook de rest van de cast bevat geen absolute supersterren, wel gekende namen als Merlini en Taranto die besluiten Don Vesuvio te helpen. GEEN Nino Manfredi hier.

Het wordt allemaal gebracht in volkse, melodramatische stijl met natuurlijk een prominente rol voor een aandoenlijk weesjochie dat Gennarino heet of wat dacht je, en op het eind voor de zakdoekmomenten zorg mag dragen. Deze pathetiek wordt nog versterkt door het sappige taaltje van de jonge anti-helden, en een over the top Napolitaanse score met belcanto en vele mandolines.

Inhoudelijk dus wel te vergelijken met e.g. sciuscia, de aanpak is totaal anders.