Ima Boku Wa (2007)

Gezien op Camera Japan in Rotterdam - 21-09

De film toont een aardig inzicht in het verwrongen wereldbeeld van de extreme gevallen binnen de Otaku-cultuur. Voordat deze film werd getoond, kreeg men door middel van de documentaire "Hikikomori" al een aardig inzicht in het leven van deze "subcultuur" (want dat is het ondertussen). Om maar met de minpunten te beginnen; de film is traag. Extreem traag zelfs in sommige scenes, en niet overal is dit te wijten aan de boodschap van de regisseur dat Satoru langzaam met men communiceert. De film lijkt hierdoor veel langer te duren dan hij is, en soms wekt men de impressie dat het is uitgesmeerd om weinig verhaal in 87 minuten te vertellen.

De sfeer van de film is wel een sterk punt. De wereld waarin Satoru woont voelt zichtbaar klein, en de claustrofobie van het kleine huis waarin hij en zijn moeder wonen, en de ruzies erbinnen, voegen hier alleen maar aan toe. Grote delen van de film zijn gemaakt met een volgende camera, die soms net iets te schokkerig lijkt.

De film is (in mijn mening) gelukkig onpretentieus, en biedt derhalve geen oplossing voor het probleem. het einde blijft open.

3*

Aardige film. Deed me een beetje denken aan de films van de Dardenne broers. Erg spaarzaam en traag, niet als kritiek bedoeld overigens. Ik zie parallellen met Rosetta wat dat betreft, een jongere die de hele film nogal stoicijns worstelt met een ellendig lot, om tegen het einde eraan onderdoor te gaan met als climax een emotionele uitbarsting.

Hier volgen we een jongen, Satoru, die een exponent is van een typisch Japans verschijnsel hikikomori genaamd, mensen die zich opsluiten in hun kamer en deze weigeren te verlaten omdat ze geen deel wensen te nemen aan de maatschappij. Satoru wordt echter gedwongen aan de slag te gaan bij een plaatselijke fabriek. Na een tijdje heeft hij er echter tabak van en blijft hij weer thuis. Als zijn moeder plotseling komt te overlijden staat hij op eigen benen en lijkt de toekomst uitzichtloos.

Zoals gezegd, de film is traag, maar om een bepaalde mate van realiteitszin te bewerkstelligen is dit ook wel nodig, het verhaal draait tenslotte om iemand die niks doet. Als gevolg krijg je een goed beeld van de zinloosheid van het leven van zo'n persoon. Ik heb met interesse gekeken, al zal het niet ieders ding zijn.