Le Roi Pandore (1950)

Bourvil en La Tactique Du Gendarme

Ik ben fan geworden van Bourvil vanwege zijn aanwezigheid in een aantal Louis de Funès films. Er is iets met die naïeve kop van hem waardoor ik altijd wel goedgezind wordt van hem. Een aantal jaar geleden had ik La Belle Américaine, vooral vanwege de Funès, aangeschaft en die zat in een boxset met deze Le Roi Pandore. Vreemd genoeg nog altijd geen stemmen voor de Bourvil film, terwijl die van de Funès op 16 stemmen kan rekenen, dus hoog tijd om daar eens iets aan te gaan doen.

Le Roi Pandore is een ietwat vermakelijk filmpje, maar wel overduidelijk het minste dat ik van Bourvil tot nu toe ben tegengekomen. Het begin is nog veruit het leukst. Bourvil die als een erg strikte gendarme zelfs zijn oude vrienden een boete geeft, dan een erfenis krijgt en nog steeds zijn plichtsbesef niet kwijtgeraakt zorgt nog voor een aantal leuke scènes (vond vooral zijn nummer over het doen en laten van een gendarme erg aanstekelijk), maar eenmaal hij in contact komt met Sergarie zakt het allemaal nogal in. Komt vooral omdat de koningin een nogal vervelend personage is en ik vond het gewoon niet goed klikken tussen haar en onze naïeve politie agent. Naar het einde toe wordt het wel wat leuker met de vlucht naar huis, met Bourvil die in volle chaos bij de ene kompaan een baard aanplakt en bij de andere hem afscheert, maar het blijft allemaal een wat te voorspelbaar vehikel om te blijven boeien. Gelukkig beseft André Berthomieu dat ook en rond hij zijn film af na een klein anderhalf uur.

Voornamelijk de moeite voor Bourvil en ongetwijfeld ook de enige reden waarom dit überhaupt nog op DVD wordt uitgebracht. Hij draagt de film, maar ook hij lijkt hier precies niet al te veel zin in te hebben. Het is sowieso het oudste dat ik van hem tot nu toe heb gezien, maar het vreemde is wel dat hij hier weeral de naam Ménard krijgt toegewezen. Dit was ook het geval in Le Coeur sur la Main, Blanc comme Neige en Pas Si Bête. Toevallig ook drie films van regisseur Berthomieu. Soit, de tegenspeelster van Bourvil is Mathilde Casadesus en zoals eerder gezegd is dat overduidelijk de zwakste schakel in het verhaal. Marika is geen leuk personage en wordt slecht gebracht door Casadesus. Rest van de cast kan er mee door, maar is niet al te memorabel.

Begrijpelijk waarom dit was in de vergetelheid is geraakt, want het is inderdaad niet één van Bourvil's leukste films. In hoeverre dat ik nu al kan beoordelen natuurlijk. De Fransman zelf is wel redelijk goed op dreef, maar is precies nog wat zoekende naar zijn typerende stijl. Leuk om eens gezien te hebben, maar meer ook niet.

2*