Christmas on Mars (2008)

Ik ben net zoals heel veel Flaming lips fans al jaren op deze film aan het wachten (Al zo een 8 jaar!!).

Ik heb hem al besteld en ik hoop dat het, het lange wachten waard is geweest.

Aan de muziek zal het in ieder geval niet liggen

De film heeft een interessante score, maar er zit heel weinig muziek in.

Het is dan ook geen muziekfilm.

De term Muziek kan hier inderdaad compleet weg. Eerder Sci-fi/Komedie ofzo.

Enige vergelijkingen gaan sowieso niet op, maar zou ik het toch proberen kom ik bij een ultra ultra camp Eraserhead on Mars. Niet zozeer qua toon, als wel qua het visuele en de weirdness.

De film is redelijk lowbudget en dat zie je ook af aan de strakke, simpele decors. Door het grofkorrelige zwartwitfilter (zelfs strepen in beeld soms), is die simplistische aanpak vaak wel sfeerverhogend.
De soundtrack steekt er erg bovenuit als sfeermaker. Als je een sci-fi maakt en je gaat net ambient, drones, lichte steekjes noise en andere zweverige soundscapes gooien, ben je gewoon goed bezig.
De sfeer zat er wat dat betreft dus wel in.

Het acteerwerk is vrij slecht. Volgens mij,beseft de hele cast dit echter. Vreemdsoortig humor wordt op de gekste momenten ingezet ( plotseling, word verteld over een visioen: de korpsband van hitler, die het vrouwelijke geslachtsorgaan als hoofd heeft, verpletterd een baby die daar op een dekentje ligt ) en scheldpartijtjes ala Coen, zijn ook vrij normaal.

Het verhaal is vrij bizar, rommelig en ondergeschikt aan de soundrack en de beelden, heb ik het idee. Waarom dit echt een kerstfilm moet zijn, is me ook compleet onduidelijk. Het is er maar een beetje bijgesleept, heb ik het idee.

Qua score, weet ik het echt niet. Herziening kan uitkomst bieden.

Allereerst wil ik zeggen dat deze film één grote surialistische trip is. Vooral de contrasten in de beelden is erg goed gedaan. Zo is alles in zwart wit, alleen af en toe is er kleur. Als de kleurbeelden komen zetten ze er meteen een heel indringend geluid onder. Dit geeft een heel beklemend gevoel. je merkt dit vooral bij een van de laatste scene's (de scene dat Major Syrtis (Steven Drozd)de bedoeling van kerstmis aan the Alien Super-being (Wayne Coyne) gaat uitleggen. In deze scene zie je hun praten/zingen maar tussendoor zie je een man met zijn hand in een vreemde kamer gaan en een knop proberen te pakken, de afwisseling van de stille witte shots en de overbelichte kleurrijke shots met het synthesizer geluid er onder is echt heel goed gedaan).

Aan de andere kant is het amateuristische geacteer af en toe wel vervelend om naar te kijken en zijn er heel veel overbodige niet interessante gesprekken. Maar daar gaat het in de film ook niet om, het gaat vooral om de gehele ervaring die de film je meegeeft.

dus hou je van een: unieke, surrealistische, heel luide, spannende, angstaanjagende, droevige, maar vooral een hele trippy film. en vergeef je de acteurs en de met veel liefde gemaakte simpele decors. Dan is deze film zeker een topper, die vooral naar een cult-status streeft.

4*

Ik was, toen ik 'm kocht, in de veronderstelling dat het een concertfilm was

Heb 'm nog niet gezien, maar ben desalniettemin erg benieuwd.

Op de DVD "Fearless Freaks" (de docu over FL) zie je ook hoe ze bezig zijn met de film.