Yama no Anata (2008)

Keek al een tijdje uit naar deze film, maar na het zien ervan hou ik er een teleurgesteld gevoel aan over. Visueel en muzikaal zat het weer goed in elkaar, sfeervol en gefilmd in een prachtige omgeving.

Helaas kan ditzelfde niet over het verhaal worden gezegd. Vond het erg leeg, traag en nergens naartoe leidend. Personages waren over het algemeen erg saai en niet grappig. Iets wat ik toch wel verwachtte na het zien van de vorige films van Katsuhito Ishii.

De scènes die dan 'humoristisch' gevuld waren, waren gevuld met een dosis standaard en cliché humor die je zou kunnen verwachten met blinde personages in de hoofdrol.

De scènes waarin Toku en Foku andere wandelaars ten koste van alles wilde inhalen heb ik over het hoofd gezien, toch iets waar ik erg naar uitkeek. Kortom een fikse bummer dus.

3,0*

Mooie en warme film van K. Ishii.

Na zijn geflipte kant in Funky Forest was het blijkbaar tijd om z'n poetische kant wat meer aan bod te laten komen. My Darling is dan ook een uiterst relax, kalm en luchtig filmpje geworden, waar de kleuren groen en bruin overheersen, zachte lentegeluiden in de achtergrond spelen en de humor droog en lichtelijk stoffig is.

Ishii laat het komische element werken door zich niet echt te focusen op de grap zelf maar op de aftermath van de grap, iets wat veel beter werkt en de film ook een stukje droger maakt.

Het drama wat héél rustig geintroduceerd wordt, komt pas op het einde volledig tot z'n recht maar doet dat erg overtuigend. Mooie film, lekker rustig, lekker kalm, niks weirds of aparts, maar wel erg lieflijk en kalmerend.

4* en een uitgebreide review.

Ishii doet wat dat betreft helemaal niets: dat is allemaal al bij Shimizu te vinden, inclusief locatie, camerabewegingen en (deels over-)acteren. Hij neemt wat meer tijd voor scènes - bijvoorbeeld het einde dat dramatisch wat dikker aangezet wordt - toont eens een beekje of mooie natuur en lijkt subtiel wat meer op de hoofdplot te focussen, maar dat laatste kan ook aan mij liggen omdat dat ik het verhaaltje al ken.

Het geheel ziet er wel bijzonder fraai en poëtisch uit, maar dat kon niet verhinderen dat ik mij regelmatig afvroeg wat het nut van deze zo goed als 1 op 1 remake is. Ik had graag de kritieken gelezen als het niet een Shimizu maar Ozu betrof. Wel grappig dat in wezen hetzelfde procedé bij Van Sant/Boyle een "Fuck you" naar Hollywood betekende en bij Ishii naar eigen zeggen een poging om een film te maken die opa en oma leuk zouden vinden.

Het verhaaltje in een uur was leuk voor één keer, maar toch echt te mager voor een tweede keer in anderhalf uur, en dat geldt ook voor de humor en het acteren van de masseur. Spijt me, maar ik vind dit een erg mooi gefilmde en vast ook wel met liefde gemaakte, maar verder tamelijk overbodige film van een filmmaker die heeft laten zien dat hij in staat is nieuwe dingen te maken en dat ook voor opa en oma had mogen doen.