Ascension (2002)

Een beetje een open deur intrappen he, zucht geen Coltrane nee.

Nog steeds wat pretentieus. 3 vrouwen met een raar engels accent, bestijgen een toren van een fabriek, waar de moordenaar van hun God zou zitten.

Onderwijl praten ze zo af en toe over liefde en geloof. Dit gebeurd soms op serieuze toon, maar vaak gelukkig ook op zo'n toon dat je wel van een zwarte komedie kunt spreken. Ook de gebeurtenissen die zich op locatie afspelen, zijn vaak zwart te noemen en worden nog best eens van ongepaste humor voorzien. Gezien het onderwerp, blijft het toch wat pretentieus.

Maakt me verder niet zo uit, want waar de film erg in uitblinkt zijn de omgeving en de soundtrack.

De fabriek is erg gaaf. Rauwe industriële omgeving en vaak erg dromerig gefilmd. Het eeuwige traplopen van de vrouwen werkt sfeerverhogend. Alles piept, kraakt en echoot, prachtig!

De soundtrack past hier perfect bij en draagt bij aan het dromerige gevoel wat de film vaak draagt. Erg electronic, van Ambient tot meer rustig of drukker Industrial achtig.

De combinatie van erg sterke soundtrack en omgeving, maakt dit toch wel een sferische film, waar ik toch wel van genoten heb. Het soms pretentieuze en de raar engels pratende acteurs neem ik dan maar voor lief.

Had deze film zich nog meer op deze aspecten gericht, was de score ook met gemak hoger uitgevallen denk ik.

Heel bijzondere film, maar ik had op nog net wat meer gehoopt. Vooral de filosofische aspiraties staan een beetje in de weg. Dialogen lijken soms eerder wegwerpsels uit een Stalker, delivery van de acteurs is ook niet zo te best en al met al nemen ze teveel speelduur in beslag. Beetje zonde want wanneer Hussain de sfeer de boventoon laat voeren is het erg intrigerend. Vooral de soundtrack is geniaal, één van de weinige films met een echt volledige electronic soundtrack ook geloof ik. Veel sfeervolle ambient die als perfecte aanvulling dient op de grauwe industriële setting.

Beetje jammer dus dat ik soms uit die roes gehaald werd door de blijkbaar gevoelde noodzaak van wat gepoogd filosofisch gewicht. Film met pieken en dalen dus, al overheerst uiteindelijk wel het positieve en blijft Hussain gewoon een erg unieke en eigenzinnige regisseur. 3,5*.