Santo contra los Jinetes del Terror (1970)

Ze bestaan dus ook : westerns met Santo...ik zou hier althans nog meer het etiket western dan horror op plakken. De melaatsen zouden de griezel moeten verzorgen, maar je schrikt hooguit van de ridicule make-up van de melaatsen, die zowel cosmetisch als medisch niet echt door de beugel kan. Soort combi van psoriasis, derdegraadsbrandwonden en de resten van een gooien met Salami gevecht, zoiets moet u zich voorstellen.

De melaatsen - die om onduidelijke redenen zijn voorzien van een zombie motoriek- vormen zoals gezegd ook niet de hoofdmoot van de film, deze sukkelaars zijn niet meer dan fall guys voor een bende gewetenloze boeven die het in western stijl opgetuigde dorpje terroriseren met hun moord en roofpartijen.

We moeten zelfs zeggen dat de voornaamste held hier niet eens Santo is, maar sherrif Aldana die niet alleen onversaagd de booswichten te lijf gaat, maar tevens de brave burgers tracht te weerhouden van lynchmobs en vigilante activiteiten.

Tamelijk weing Santo dus, hier rondrijdend op een zilverkleurig ros. Zeer weing LL ook : een sequentie van amper 5 minuten, misschien wel de armoedigste uit de hele saga.

Santo geeft de film ook nog een moraal mee die ons leert dat zieken en misvormden geen angst en afschuw verdienen, maar Geloof, Hoop en Liefde . Trouwens : mogelijk dat ze in Mexico in 70 nog wat leprozenkolonies voor oude gevallen hadden.

Ondanks de naar genrebegrippen redelijke IMDB waardering denk ik dat deze Santo- verkrijgbaar met Engelse onderschriften- niet biedt wat Santoliefhebbers het liefst zien.