A Tiro Limpio (1963)

Ze bestaan wel degelijk : ouwe Spaanse noirs...doorgaans echter waren dit POV law and order producties over feilloze flikken die over u waakten, er was ook nog een soort subgenre geinspireerd door de Mc Carssy noirs waarin commies de wereld poogden over te nemen maar werden gestuit door een eenzame held. Deze noir echter van de ongekend gebleven Perez Dolz is totaal andere koek, een noir met auteurstrekjes en duidelijk beinvloed- behalve allicht de Amerikaanse noirs waarbij vooral de invloed van Kubrick opvalt- door Melville en de Franse school, wat in concreto betekent dat dit ook doet denken aan de NV stijloefeningen uit die tijd. Let u slechts op de intro die heel erg Melville is, en om die reden ook heel erg lijkt op de intro van BAP van godART , die dit waarschijnlijk niet gezien heeft.

We lay our scene in fair Barcelona, en beginnen goed met die hold up in de ondergrondse parkeergarage waar Martin en Antoine een stel brave burgers letterlijk en figuurlijk uitkleden. We begrijpen meteen dat het hier 2 sadistiese psychopaten betreft, en via het codewoord "Toulouse "begreep het toenmalige publiek ook dat het hier 2 terroristen moest betreffen, iets wat de huidige kijker zonder achtergrondinfo volledig zou ontgaan.

Dat zijn de echte schobbejakken, er zijn ook 2 baddies met wie de kijker meer sympathie heeft. Met name Roman- Suarez en zijn buddy el Picas. Roman is de archetypische noir figuur hier, die eigenlijk geen zin heeft in criminele avonturen maar door een femme fatale wordt overgehaald om toch mee te doen aan de grand coup die Martin- de leider van de gang- hem voorstelt. En zo betrekt hij ook de brave Picas in het project, wiens moeder- zeer uitzonderlijk voor een film uit de Franco periode- wat Catalaans spreekt.

Wat volgt is een eerder routineuze noir, althans op zich maar voor de Spaanse cinema uit die tijd uitzonderlijk en met bovendien heel veel location shoots van Barcelona anno 64, gelardeerd zelfs met zinloze folklore/ dans en een wel heel erg archaïsche handwaserette. Dit alles nogal koeltjes en elliptisch gebracht, meer in de Melville dan in de Amerikaanse traditie. Niet te gewelddadig ook.

Op het eind wordt het weer beter, met een action packed- zij het ook weer klinisch gebracht- slot en een memorabel eindshot op de roltrap van de metro. Een slot in de Hays code traditie, uiteraard. Niet geheel code overigens : er is eerder ook een duidelijke suggestie dat Martin en Antoine gay zijn in een mannetje/ wijfje rolverdeling. Ook dit zal huidige kijkers snel ontgaan. Voor de kijkertjes toen benadrukte dit nog de slechtheid van deze 2 boeven.

Kortom : aardig genreproduct dat een goede regisseur deed vermoeden, is er nooit echt uitgekomen helaas. Permanent begeleid door een jazzy score is dit werk te zien dankzij de Spaanse DVD die geen anderstalige onderschriften bevat, ik ga zo even kijken of er fansubs zijn.