Falco - Verdammt, Wir Leben Noch! (2008)

Het is moeilijk oordelen over deze film; het scenario is over de linie matig. Het is vaak iets te pusherig in wat ze wil vertellen, anderzijds volgt ze netjes de gedachtengang van Falco en is de constatering dat Falco het hoogtepunt van zijn succes als erg pijnlijk ervaart een geweldige vondst. Ook de manier van filmen is een twistpunt; praktisch alles is cinematografisch prachtig, de cameravoering is heerlijk, houdt het geheel uiterst levendig en zet een geweldig geheel neer. Echter zo overtuigend als al het drama is gefilmd, zo faalt men met de concertregistraties waarbij het duidelijk is dat hij ondanks het feit dat hij het ene moment in de stadthalle van Wenen zou spelen en het volgende in Tokio alles er precies hetzelfde uitziet. De grootste blunder is op het Donauinsel fest waarbij de montage zelfs niet meer lijkt te weten wat met het pijnlijke gephotoshop (en de beperkte decoupage) aan te moeten. Nu dan; het hoofdpersonage, de ene scene geloof ik hem volledig met al zijn Falco-trekjes, het volgende waarin hij geen status-quo emotie speelt valt ie door de mand. En dan de muziek; ons hoofdpersonage komt niet in de buurt van de krachtige stem van Falco. Wanneer Falco vol belt en volume de hoogte ingaat fluistert Manuel Rubey maar wat op een andere toonhoogte met als pijnlijkste moment de zwaar geauto-tunede uithalen bij 'Jeanny'. Tsja, is de film vervelend? nee, maar het had door een andere casting, net iets kritischer schrijfwerk en budget voor de optredens een echt goede film kunnen worden. En dat is jammer.