De Fuik (2008)

In augustus 2005 verdween een rijschoolhouder samen met zijn vrouw en vier kinderen plots van de aardbodem. Pas maanden later werden ze gevonden in Duitsland. Het gezin bivakkeerde toen al weken in een huurauto in de bossen rond München. Gebaseerd op deze gebeurtenis schreef Jacqueline Epskamp het scenario voor De Fuik. De regie lag in handen van Mischa Kamp. Met De Fuik bewijst Kamp dat ze niet alleen weet hoe ze de jeugd aan moet spreken – zoals ze eerder succesvol deed met Het Paard van Sinterklaas en diens vervolgfilm –, maar ook een intens drama af kan leveren.

Vooral qua sfeer en acteerwerk weet De Fuik te overtuigen. De regisseuse toont lef op het gebied van cameravoering. De camera zit hoofdrolspeelster Elske Rotteveel dicht op de huid en volgt haar bij elke stap die ze zet. Op deze manier zien we de film door de onschuldige ogen van een innerlijk verwarde tiener, die tegen beter weten in het gezin bij elkaar probeert te houden. Op een aantal momenten levert dit indringende beelden op. Zeker in combinatie met de veelzeggende blikken van de personages en de weinige dialoog. Kamp laat in de film veel open, waardoor de kijker een grote ruimte krijgt om het verhaal zelf in te vullen. Deze keuze heeft zowel een positief als negatief gevolg voor de impact die de film heeft.

Positief is het feit dat het hoofdpersonage door deze keuze toegankelijk is en je inlevingsvermogen actief wordt aangesproken. Het herkennen van de situaties – doordat je ze zelf hebt meegemaakt of via media hebt ervaren – speelt hierbij een grote rol. Wanneer we bijvoorbeeld een van de dochters samen met de vader een bos in zien verdwijnen en haar even later met een verschrikt en angstig gezicht terug zien komen lopen, vullen we als kijker zelf in wat er tussen beide gebeurd is. De film zelf suggereert in dit soort situaties enkel, en geeft nergens antwoorden. Afhankelijk van de mate van herkenning en betrokkenheid van de kijker, zal de impact van de scène worden bepaald.

Een logische gevolgtrekking uit de voorgaande redenatie is het feit dat wanneer de situaties niet herkenbaar overkomen of de inleving in het hoofdkarakter niet volledig tot stand komt, je als kijker met veel vragen blijft zitten en situaties en handelingen leeg aan kunnen voelen. De impact van bepaalde delen van de film is dan vanzelfsprekend een stuk minder, waardoor de film als geheel ook minder indruk maakt. Wat op die momenten echter wel overeind blijft staan, zijn de puike acteerprestaties van de cast – niet alleen Rotteveel is uitstekend, ook de rest van de cast, met Johanna ter Steege en Lukas Dijkema als ouders, overtuigt volledig – , de mooie beelden en de naargeestige en onheilspellende sfeer. Dus ook voor de kijker die niet intens bij het geheel betrokken raakt, blijft er genoeg moois over om van te genieten.

Complete recensie

Wat achtergrondinformatie

Boeiende film. Alleen lijkt ie soms best wel langdradig te worden maar het verhaal zit wel prima in orde en de film zelf is op veel momenten best spannend. Er word ook goed in geacteerd, vooral door Rotteveel. Die vader daarintegen vond ik maar een rare. Vooral als ie even stiekem onder die spoorbrug zijn eigen dochter in de bosjes pakt of hoe ie in de snackbar tekeer gaat tegen die eigenaar. Met daarnaast mooie beelden van Wallonie.

Weer een redelijk telefilmpje.

3,5*

Maar deels geslaagd helaas. Regisseren kan Kamp wel, daar ligt het op zich niet aan. Rotteveel wordt met de minuut beter. Het probleem zit 'm vooral in het scenario van Jaqueline Epskamp. Het verhaal mist een doogewone dosis drama, waardoor het geheel maar voort blijft kabbelen en de ijkpunten binnen het script die er zijn, enigzins uit de lucht komen vallen.

Echt beklijven deed ie helaas niet, ondanks de grotendeels sterke cast (geinig overigens dat Benja Bruijning, inmiddels een jaar of 24, nog steeds voor een puber door moet gaan) en de sterke cameravoering van Jeroen de Bruin.

2,5*

Deze derde telefilm is een verhaal over een vader die zijn vrouw en vier dochters meeneemt op een als vakantie vermomde ontvoering. Hoe meer zij tegenstribbelen en tegenstand bieden, hoe gekker hij wordt in zijn religieus-fundamentalisme. Mooi sober gefilmd, met sfeervolle achtergrondmuziek en mooie beelden. Naar het einde toe gaan de gebeurtenissen helaas teveel in sneltreinvaart naar de climax toe. Ook blijven de uiteindelijke motieven van de vader een tikkeltje aan de oppervlakte borrelen.

Op zich niet slecht, maar vooral het scenario van de film is niet van voldoende niveau. Zoals gotti al aangaf, komen alle gebeurtenissen van betekenis uit de lucht vallen. Personages gedragen zich soms opeens compleet anders dan een minuut daarvoor en vooral hetdoorslaan van de vader kwam als donderslag bij heldere hemel. Op die manier faalt er ook in om aangrijpend te worden. Regie was wel goed en er was op een aantal fraaie locaties geschoten. 2,5*