Hellé (1972)

Hij bestond nog : Roger Fonda...niet voor lang meer want hij zou dat jaar scheiden van Jane Vadim...of was het omgekeerd. Enfin, een coming home drama en Vietnamfilm- gedeeltelijk- die nogal afwijkt van de films die Hanoi Jane toendertijd met godART c.s. maakte, een naar camp neigend ruraal drama au fond met wat good ol' Rousseau geinspireerd natuur vs cultuur gedoe, wat goed is en wat slecht zal- zeker in een seventies film- niet verrassen.

Het Goede wordt dus vertegenwoordigd door Welles- die jullie kennen uit o.a. california split en Nashville- als de doofstomme, wie weet geretardeerde en geplaagde eponieme heldin. Zij wordt de Grote Liefde van de Emile van dienst : Haudepin - Fabrice , die jullie natuurlijk zeer goed kennen uit les amitiés particulières...

Hoewel synopsis het tegenovergestelde beweert komt Fabrice later terug dan Julien, die incl. PTSS is geretourneerd uit Nam. Het zal jullie opvallen dat de namen van de 2 broers Stendhal evoceren. Dit is geen toeval : we zijn immers in Stendhalland, meer bepaald de Dauphiné dus. Meteen is hiermee de sterkste troef uit de film aangeduid : het landschap als uit een prentenboek, in felgroen vooral gefotografeerd op impressionistische wijze door- natuurlijk- Claude Renoir.

Het verhaal blijkt al snel typische seventies romantische hippiebullshit omtrent verloren onschuld en bourgeois perversies te herbergen, die laatsten vooral vertegenwoordigd door mama Mauban die het doet met een immorele, verdorven playboy en toyboy, wiens slechtheid reeds bij zijn introductie werd beklemtoond. Mammie heeft haar zoons een Oedipus complex bezorgd, alsmede een duister oorlogsverleden want pappie zat niet meteen in het verzet, zacht uitgedrukt, en is vermoedelijk niet gestorven aan natuurlijke oorzaken zoals dat heet...

Een seventies film en van Vadim dus wat vrouwelijk vlees in paradijselijke toestand. wildbehaard dus, wat we vooral kunnen zien dankzij het beruchte kokosmatje van Maria Schneider, dat jullie ook kennen uit last tango in Paris...

Religieuze symboliek ontbreekt ook niet, en de geplaagde heldin lijkt alle trekjes te hebben van een underwitted saint/ mystieke narrin Gods. Al verleidt ze de jonge onbedorven held dan in de kerk terwijl hij orgel speelt. De Heilige en de Hoer voor de prijs van 1 dus.

Komt nu allemaal wat gedateerd over, moet het zoals gezegd vooral van de visuals hebben al worden die ook wat gehinderd door seventies parafernalia als permanente extreme close- ups en een focus die je niet meteen hard kunt nemen.

De DVD bevat geen anderstalige onderschriften.

Dank, o dank, pippo il buffone voor dit verhelderend commentaar. Maar waar, o waar zijt gij gebleven? Het is al weer meer dan een jaar geleden dat je ons met je informatieve aanwezigheid verblijdde. Daar zal toch geen definitief einde aan zijn gekomen? O, doe ons dat niet aan. We wachten op je gewaardeerde terugkeer.

Vooral veel bloemrijke bewoordingen van Pippo, maar ik vroeg me af waar deze film nu eigenlijk over gaat. Een van de minder bekende films van Roger Vadim, over twee getroebleerde broers uit een bourgeois familie en een 'onbedorven' doofstom dorpsmeisje, die liefde opvat voor de jongste broer. De film is topzwaar aan thema's: getraumatiseerde terugkeer uit de oorlog, labiele jongeling, katholicisme op z'n retour, oedipuscomplex, onschuld contra verdorvenheid. enz., enz., enz. Werd er een beetje kriebelig van.

Veel verhaal is er eigenlijk niet. Iedereen rommelt maar wat aan. De acting is ook niet om je de rest van je leven te blijven herinneren (ik lijk Pippo wel...). De film moet het dus hebben van zijn 'looks': het prachtige Jura-landschap, het mooie koppie van Hellé (de te vroeg gestorven Amerikaanse actrice Gwen Welles) en de wonderschone twoseater waar de amant van moeders in rondrijdt. Zou moeten weten wat dat is, maar dat is toch een lastige. Gezien het radiatorembleem zou ik zeggen een Voisin, maar dan wel een hele zeldzame. De film zelf heeft de tand des tijds niet doorstaan, de auto wel....