Covek Nije Tica (1965)

Een portret van arbeiders in en rond een koperfabriek in het Joegoslavië van de jaren '60, daarbij de hoger in de hiërarchie staande opdrachtgevers en uitvoerders die graag steeds het tempo willen opvoeren. Mooie beelden van een landschap met enorme afgravingen, kranen die grote metalen onderdelen op z'n plek manoevreren, grote vonkenregens en de bijbehorende industriële geluiden erbij. Overige muziek is ook prettig, veelal Balkan muziek. De arbeiderswoningen zagen er niet zo florissant uit aan de buitenzijde, binnen is het ook geen luxe. Een goede grauwige sfeer, mede dankzij de zwart-wit beelden.

Het verhaal betreft een romance tussen een uitvoerder die van buiten de stad komt en een meisje dat kapster is in het stadje. Zij sleept hem mee naar het huis van haar ouders en hij betrekt een kamer aldaar.

Een man is geen vogel. Nee, hij moet naar zijn werk en zijn plichten doen. Hij kan ook niet zomaar zijn vrouw als meubelstuk zien en fladderen naar een ander vrouwtje. Een vrouw is echter ook geen vogel, zij dient zich eveneens aan geldende conventies te houden en gefladder wordt niet geapprecieerd.

De werknemers van de fabriek krijgen regelmatig bij goede prestaties een verzetje aangeboden, als het werk klaar is komt een groot koor met orkest langs en zelfs een klein circus.

De illusionist laat hen tijdens een show tussendoor flink lachen om mannen die onder hypnose wél een vogel of een vliegtuig denken te zijn.

Een beetje wrangheid dus en materiaal om gedachten over te laten gaan.