Taiji ga Mitsuryosuru Toki (1966)

Twee mensen. Een vrouw. En een man. Eén appartement. Meer is het niet, meer zal het niet worden. Mijn interesse is dan al gemakkelijk verkregen - want als ik ergens dol op ben is het wel film die zich vooral graag klein voor wilt doen. Een wraakfilm in een appartement tussen man en vrouw klinkt sowieso al leuk, toch? En met Wakamatsu achter de knoppen kan dat al gauw interessant uitpakken.

Eerst vol passie, maar al gauw vol frustratie en haat. Obsessieve haat jegens vrouwen. En baby's. We ontmoeten deze man, vaak gehuld in zonnebril, maar meestal verscholen in een donker appartement tijdens een regenachtige nacht. Verlaten door zijn vrouw, omdat zij een kind wilde en hij niet. Zijn zieke, verwrongen geest vormt zich al snel. En uit dat naar zijn nieuwe vriendin. Een hond, zoals hij haar noemt. Zij is een collega, verkoopt in zijn winkel sokken en onderbroeken. Kan tot 3 tellen, en meer niet.

Hij behandeld haar dan ook als een hond. Beloond haar als ze handelt naar zijn wensen, maar straft haar als ze dat niet doet. Zweepslagen en snijden met een scheermes steekt hij niet onder stoelen of banken. Deze man lijkt in zijn gehele rol niets anders in het hoofd te hebben dan de haat naar vrouwen en kinderen. De manier waarop deze gehele situatie zich afspeelt in een klein appartement maakt dit iets heel akeligs.

Maar echt heel interessant word het nooit. Gelukkig verstaat Wakamatsu zijn vaak heel goed. Cinematografisch weet hij gemakkelijk te overtuigen. En experimenteert met plezier. Gekozen kadrering, en prachtige close-ups zijn mooi om te zien.

Verder lijkt dit me vooral een mooie stap naar veel meer beters in zijn latere werk.

3.0/5.0

Tweede Wakamatsu die ik zie.
De Japanse New Wave begint, naast de Nouvelle Vague, één van de meest interessante filmstromingen uit de jaren '60 te worden. Nog wel mondjesmaat, maar steeds vaker zijn films uit die tijd te zien.
The Embryo Hunts in Secret is een pervers, sadistisch werkje, waar vernedering en martelingen de boventoon voeren. Het spel tussen de man en de vrouw is er een die behoorlijk pijnlijk is om te zien. Door middel van zowel de muziek als het camerawerk (en ook de belichting) wordt de sfeer steeds akeliger.

Het einde brengt dan toch waar je op hoopt, na een dik uur zweepslagen en snijwerk.
Zeer sterke film, die mijn interesse in Wakamatsu en zijn collega's uit die tijd weer aanwakkert.

4*

Wederom een goede film van Wakamatsu.

Dit is tevens zijn eerste eigen productie nadat hij vertrok bij filmstudio Nikkatsu en zijn eigen bedrijf, Wakamtsu productions opricht. Wakamatsu weet extreem geweld op een simpele maar artistieke manier op beeld te brengen. Veel interior shots zoals ook al in Kabe no Naka no Himegoto (1965). Acteerwerk zit wel goed, verder krijg je veel lijden van de vrouw en een krankzinnige vent voor je kiezen.

4.0*

Wat je ervan mag verwachten.

Eén van Wakamatsu's vroege films, al wil ik niet zeggen "eerste". Hij hield er zo'n geschift tempo aan over dat hij na een jaar of 4 al ver boven de 10 films zat. Maar hij was duidelijk nog wel zoekende in deze film. De ingrediënten zijn er al, de afwerking is nog net iets minder.

Vooral een erg dun plotje, waardoor de beperkte speelduur uiteindelijk toch nog net iets te lang blijkt. Een 10-tal minuutjes korter was zeker geen probleem geweest. Toch is de thematiek wel interessant en zorgt Wakamatsu met wat experimentelere intermezzos dat de film makkelijk kijkbaar blijft.

Voor die tijd best wel scherp, maar ook daarin zou Wakamatsu nog groeien in z'n latere films. Maar verder een makkelijke aanrader voor wie van Wakamatsu's 60s werk houdt. Qua stijl ligt het allemaal sterk in dezelfde lijn, het is eigenlijk zelden dat één van die films echt tegenvalt.

2.5*