Il Caso Pisciotta (1972)

Een van de talloze politieke thrillers zoals IT die in die jaren voortbracht, nu net als de regisseur ietwat vergeten. De casus Pisciotta is auteurscinema buffs ook gekend uit Salvatore Giuliano, waar Pisciotta zoals u zich herinnert ook sneefde na een kop vergiftigde koffie voordat hij kon getuigen.

Enter Musante als onderzoeksrechter Mauri die- verrassend- stuit op een muur van omertà bij zowel de inmates van de gevangenis die wordt gerund door Corrado Gaipa, onder wie we o.a. Randone aantreffen als mafia capo Don Ferdinando en een jonge Michele Placido, als bij de cipiers onder wie we een nog jongere Mezzogiorno aantreffen. Dat leest u goed: beide helden uit de piovra series spelen hierin. Al evenmin verrassend blijkt dat de autoriteiten weinig steun bieden aan Musante, die tijdens zijn onderzoek al snel een gigantisch complot op het spoor denkt te zijn...de einige steun vindt hij bij zijn vriendinnetje Gravina-Gemma die hier voor de onvermijdelijke human interest moet zorgen.

Dit schijnbare eerbetoon aan de cinema van Rosi haalt het niveau van de meester niet, al betreft het hier wel een tamelijk gortdroge film in een soort docu stijl die liefhebbers van een beetje old ultra violence wel kunnen overslaan, er wordt welgeteld 1 iemand onscreen doodgeschoten, bijna de hele speelduur wordt in beslag genomen door gepraat.

Deze Carlo Ponti productie wilde ongetwijfeld meeliften op de mafia hausse in navolging van the godfather, en niet geheel toevallig speelt mevr. Michael Corleone Stefanelli hier ook mee als vriendinnetje van Placido. Helaas: zij gaat niet naakt, hij wel !

Howel de casus Pisciotta historisch is, heb ik niet kunnen achterhalen of dat ook geldt voor de casus Mauri, ik dacht van niet eigenlijk. Op wiki kunt u lezen hoe het met het proces verder ging, of liever niet ging.

Deze 13 in een dozijn film wordt ondersteund door een score die opzichtig tracht Morricone na te apen.