Kâbê (2008)

In het begin wat saai, daarna vond ik het verhaal wel interessanter worden. Eigenlijk draait alles om Kabei, die een moeilijk leven leidt en daarnaast 2 meisjes tracht groot te brengen. Boeiend verhaal achteraf in oorlogstijd.

Yôji Yamada heeft bij mij zijn vakmanschap als maker van gevoelige tearjerkers al bewezen en ook hier faalt hij niet.

In een tempo dat doet denken aan Kinoshita's '24 Eyes' brengt hij een eenvoudig, maar voor mij nieuw verhaal. Gelukkig doet hij dat ietwat lichtvoetig en kan dat mede doen door de aanwezigheid van Asano, die hier (ik wist niet dat hij in deze film zat!) een enorme stoethaspel speelt. Zijn entree in de film (zoals als gezegd: ik had hem niet hierin verwacht!) gaf mij dezelfde lachkrampen als de eerste minuten van Brad Pitt in 'Burn after Reading'.

Nu heb ik Asano al meer in hilarische rollen gezien, maar daar heeft hij toch nog een zekere coolheid over zich, die hier helemaal van hem afgestript is! Voor de Asano-fan al een reden om deze film eens te kijken.

De oom was ook wel grappig. Dit houdt de boel luchtig en niet tè zwaar te verteren gedurende toch een lange speelduur.

Voor de rest moet je houden van dit soort films en ik ben hier wel vatbaar voor.

Ik ben niet zo weg van de samurai-trilogie van Yamada, maar hiermee heeft hij me aangenaam verrast. Er zijn veel films over WOII in Japan en de directe periode erna. Yamada neemt -zoals te verwachten- zijn tijd. Met name het deel vlak voor de oorlog en het eerste oorlogsjaar beslaan 80% van de film. Hiermee zet hij een stevig fundament voor de ontroerende en soms confronterende gevolgen van de oorlog op het gezinsleven. Toch met een tamelijk unieke invalshoek, ook al is de omgeving hier (zoals al opgemerkt) vaker het decor in films. De climax op het zinkende schip had niet gehoeven, al is het deel daarop aansluitend wel weer in de stijl van de film: klein, persoonlijk en emotioneel.

Twenty-Four Eyes is een goede vergelijking. Een warm en menselijk verhaal tegen de achtergrond van de gruwelijke oorlog die ergens ver weg is, maar waarvan de gevolgen goed merkbaar zijn. Niet vies van sentiment ook, maar gaat vrijwel nergens over de schreef daarin. Veel ruimte voor opbouw van sfeer. En ondanks de grimmige achtergrond door mooie, kleurrijke bijfiguren vrij licht van toon. Erg mooi.

4.0*

Verrassend hoge scores.

Net als Ototo had deze film een inzending voor de Oscars kunnen zijn. Uberdroge degelijkheid met lichte toetsjes om de film een beetje te differentiëren van de rest. Die momentjes van humor zijn meteen de hoogtepunten van deze Yamada.

Verder weer te bruin, te braaf en te gewoontjes. Het is alles behalve een slechte film, maar Yamada laat alle sentiment vanuit het verhaal komen en vergeet soms cinema te maken. Acteurs doen het wel erg goed, leuk om Asano weer eens te zien (al is die duidelijk z'n neus voor unieke films kwijt) en ondanks de te lange speelduur gaat de film niet vervelen.

Qua thema verder nog wel interessant, de "verrader" die toch als good guy uit de bus komt, Yamada die daarmee het toenmalige regime aardig veroordeelt (zat te denken, is er ooit een soortgelijke Duitse film geweest?), maar ook dat kan de film niet geheel dragen.

Maar memorabel is het allerminst, gewoon zeer solide, erg degelijk en af en toe een klein beetje speels.

3.0*

Vond dit toch ook erg sterk! Misschien wat gezapig en niet bijzonder gestilleerd, maar ik kan hier makkelijk uren naar kijken. Het (melo)drama leek me op het begin een beetje kluchterig, maar naarmate de film vorderd komt de thematiek erg mooi naar boven. Kabe blijkt vooral ook een interessante film te zijn, over de kleine mens vs. de grote oorlog. Natuurlijk al helemaal fascinerend om precies dit perspectief op WOII te zien.

In de laatste akte gaat de film in mijn ogen dusdanig over de schreef dat ik twijfel over een kleine (on)voldoende. Kan best sentimentele (Japanse) films hebben maar hier wordt echt alles uit de kast gehaald om de kijker te emotioneren. Van een operazangers die tot drie keer toe wordt ingezet tot aan flashbacks en een flashforward die totaal niet in de toon van de film ligt. Kortom ik twijfel nog.

Na The Twilight Samurai - die ik overigens heel fijn vond - pas mijn tweede van Yamada. Welke moet ik zeker nog een keertje gaan zien?

The Hidden Blade en Love & Honor vormen samen een soort van trilogie met The Twilight Samurai, dus dat zijn logische titels. Beide films ook gevoelig beter dan deze vond ik.

De samoerai-trilogie van Yamada heeft mij nieuwsgierig gemaakt naar zijn andere films. Ik moet zeggen ook deze film is mij uitermate goed bevallen. Voor zover ik mij kan herinneren mijn eerste kennismaking met het Japanse thuisfront tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Het is een warme film over een “onthoofd” gezin, dat in een fascistische omgeving het hoofd boven water probeert te houden. Prachtige, ingetogen rol van Sayuri Yoshinaga en ook de twee kinderen Mirai Shida en Miku Satô zijn goed bezig. Mooi, bij vlagen ontroerend, bij vlagen ergerniswekkend.