La Mujer Que Yo Perdí (1949)

Typisch Infante sterrenvehikel, de synopsis duidt het reeds aan. Combi dus van noir, melodrama, romance, kluchtigheid, muziek, vleugjes sociaal commentaar en- meer opvallend- gothic horror.

Reeds in de beginsequentie schiet Infante een gozer overhoop die zijn verloofde lastig viel- een 18 jarige Pinal die iedereen gekend is als Bunuel actrice- en die gozer blijkt de zoon van een procureur te zijn.

Infante vlucht eerst naar die zgn. vrek die in feite zijn peetvader is, maar die zit niet op hem te wachten dus dan vlucht hij naar het frisse platteland tussen de Indiaanse boertjes, waar hij ook de schone inheemse Maria-Pavon ontmoet, die hem verzorgt. Haar liefde merkt hij echter niet op, en zo beginnen we te vermoeden wat de titel inhoudt...

Zoals gebruikelijk barsten de helden regelmatig los in gezang, bij voorkeur in een idyllische setting op het land. De kluchtigheid wordt verzorgd door de aanbidder van Pavon, die net als zij een merkwaardig taaltje spreekt doorspekt met indianismen, dan wel hispanismen. De sociaalkritiek uit zich weinig verrassend in Infante die met de indianen gewapend de strijd aangaat tegen feodale bloedzuigers en regereringstroepen en in conflict geraakt met zijn bourgeois familie/schoonfamilie. Tijdsaanduuiding wordt niet precies gegeven, zal rond 1910 zijn ong.

Meest opvallend en niet meteen genreconform was de gothic invloed in de scènes met el padrino, gespeeld door scenarist van de film Ojeda.

In het kader van nutteloze en niet eens grappige informatie: Pavon stierf een jaar later bij een vliegtuigongeluk, Infante 8 jaar later eveneens. The aftermath was myth.

Deze klassieker is met Engelse en zelfs Franse onderschriften uitgebracht op DVD.