Zimbabwe (2008)

Vierde en laatste dag van het filmfestival begon ik lekker vroeg met een actueel arbeidsmigratie drama op de grens van Zimbabwe en Zuid-Afrika. De hoofdrol wordt vertolkt door een negentienjarig weesmeisje die hoe gepast ook Zimbabwe heet. De grootste teleurstelling kwam wel doordat het geluid van de Pathé enorm hard aanstond en dat de film werd geprojecteerd door een beamer, wat waren die pixels enorm groot en het hinderde me om de film kundig te kunnen beoordelen.

Helaas is het verhaal van de film al tig keer verfilmd dit keer wordt het gespeeld door mensen van de straat en maakt het net effen meer schrijnend, heftig en naturel. De drie kinderen staan er alleen voor omdat moeder, vader, broer en zus zijn overleden zijn aan aids. Ze gaan naar de tante die wil hun niet helpen. Zus wordt vervolgens overgebracht naar buurland Zuid-Afrika waar ze moet gaan werken in het huishouden van de Blanken. Je krijgt van alles te zien tot aan verkrachting en doodslag. Niet al te prettig om de ochtend mee te beginnen. Wel een hele belangrijke film omdat het zeer actueel is en tijd wordt dat er iets aangedaan wordt. Darrell James Roodt de regisseur laat duidelijk de gevolgen zien van illegale arbeidsmigratie. Aan beide zijden van de grens leven Zimbabwaanse onder erbarmelijke omstandigheden in wat ooit een sterk Afrikaans land was. Toch smaakte het naar de zoveelste protestaantekening. Al met al een film die een dubbel gevoel achter liet toch geef ik het de voordeel van de twijfel.