Sarati, le Terrible (1937)

Wat zie ik, nog geen scherpe observaties van de Franse jaren 30 havenkantcinema buffs voor deze Franse jaren 30 havenkantklassieker van auteur Hugon ?

Dolletje natuurlijk : die Hugon was geen auteur maar een typische veelfilmer die zijn gloriedagen beleefde in de silent era, nu totaal is vergeten ondanks een indrukwekkende filmoutput. Geen auteur zei ik, maar iemand die meeliftte op de waan van de dag, i.c. het megasucces van pepe le moko. Iedereen wilde opeens een southern maken in Algiers tegen de achtergrond van verboden romances en pittoreske locaties. Ook Hugon, met dien verstande dat hij ook echt naar Algiers toog, itt Duvivier voor zijn klassieker ! Goed, gedeeltelijk ook een studioproductie maar de havenkant die we zien is ook echt die van Algiers anno jaren 30, en het licht is ook echt dat van de Maghreb. Al doet de brave Hugon daar dan verder vrij weinig mee.

Hoewel die Hugon dus contact trachtte te houden met de tijdsgeest toont hij zich hier weinig ontvankelijk voor het zgn. poëtisch realisme, wat hem het meest van Pepe onderscheidt. Geen pre- noir ook, denkt u eerder aan de Orïentaals gesette exotische melodrama's waarvan er toen honderden van de band rolden. Pure publieksfilm, en ook een pure acteursfilm.

Meer bepaald van Baur, toenmalige superster en titaan van de Franse jaren 30 cinema in een rol die vergelijkbaar is met die van de oriëntaalse booswichten uit die tijd, zij het dan getransponeerd naar Afrika. De naam suggereert van alles, meest nog een combi van Ivan de verschrikkelijke en een Aziatische pulpfictionschavuit. Zo ziet hij er ook uit met zijn fake Brezhnev meets Fu Manchu wenkbrauwen, bizarre hoofddeksels, grote oorbel en onafscheidelijke bullepees waarmee hij zijn slaven/ arbeiders afranselt. Die make up maakt het allemaal koddiger en cartoonesker dan zou moeten, maar verder een rol hem op het imposante lijf geschreven. Die uitroepen in het Italiaans en pogingen tot accent waren dan minder overtuigend.

De overige protagonisten bieden weinig weerwerk : Rigaud- ja hij was ooit jong- is geen Gabin, de vergeten Laurent is noch een Morgan, noch een Balin. Ook bijrolletjes voor gekenderen als Dalio- ook in PLM natuurlijk- en Tissier, die laatste hier in de rol die je eerder van Dalio zou verwachten.

Verhaal is dus simpel : geset aan de Algierse havenkant (en niet in een mijn) terroriseert Sarati de koelies( meest van autochtone origine), en buit ze genadeloos uit. Wat front populaire tijdsgeest ook natuurlijk, met Sarati op zijn beurt een zetbaasje van een mijneigenaar. Behalve een petty tyrant is die Sarati ook een pervert die geilt op zijn 16- jarige nichtje , wier rechterboob hij in een dronken bui laat flashen ! Het publiek werd gek. Gelukkig is Rigaud er : een soort 19-e eeuwse feuilletonfiguur, man of mystery die na een getroubleerd verleden vanaf 0 overnieuw wil beginnen overzee, uiteraard achterhaalt zijn verleden hem. Ook deze dikke twintiger zit achter de illegale heldin aan, met meer succes. Een confrontatie tussen hem en Sarati kan niet uitblijven...

Hoe die confrontatie afloopt kunt u hierboven reeds lezen : Rigaud wint, de anti- held raakt aan de drank,wordt gek en pleegt zelfmoord. Dat laatste levert de visueel opmerkelijkste scène uit de film op : een close- up van Baur die met verwrongen smoel is te zien, onzichtbaar voor de kijker snijdt hij daaronder zijn polsen door terwijl hij zijn grote incestueuze liefde die slaapt pathetisch aankijkt. Daarna waggelt hij doodbloedend het beeld uit.

Verder weinig te beleven hier, tikkie te lang en visueel en inhoudelijk ondanks de location shooting allemaal standaard. Niet extreem slecht of zo, maar niet meteen iets waar je achteraan moet en zeker geen poëtisch realisme . Slechts voor de harde kern van jaren 30 cinema buffs en de Baur fans.

Niet uitgebracht met anderstalige onderschriften, heb nog geen fansubs gevonden al zullen die er wel zijn.

Waarom zie ik trouwens geen stemmen hier ? Zijn die verwijderd