Hito ga Hito o Ai Suru Koto no Dôshiyô mo Nasa (2007)

Takashi Ishii met een soort van Perfect Blue.

De parallellen zijn niet moeilijk te vinden, maar toch zijn de films best anders. Dat heeft dan vooral te maken met Kon en Ishii, toch twee zeer verschillende regisseurs. Deze Brutal Hopelessness of Love is een rasechte Ishii film, ligt dus wat zwaarder op de maag.

Ondanks nogal wat naakt weer kan je Ishii's films maar moeilijk erotisch noemen. Het is vaak redelijk duister, bitter en ongezellig in zijn films, deze is daar geen uitzondering op. Ook in Perfect Blue werd dat thema aangestipt trouwens, maar dan wel véél netter uitgevoerd.

Ishii's films zijn op papier altijd wat sleazy, maar de uitvoering tilt het steeds weer boven soortgelijke films. Al valt het wel op dat deze film wat nerveuzer oogt, allicht dat Ishii nog wat teveel met z'n digitale camera aan het experimenteren was.

Film komt een beetje moeilijk op gang, maar dat betaalt zich wel terug tijdens het tweede uur. Niet Ishii's beste, maar zeker wel de boeiend genoeg om een keertje mee te pikken. Althans, als je het werk van Ishii kan waarderen.

3.0*

Takashi Ishii staat in mijn ogen synoniem voor seks met een pervers randje. In deze film giet hij het verhaal in een raamvertelling over het maken van een donker erotisch drama, waarin fictie en non-fictie in elkaar overvloeien. De scène in de metro is wel heel erg geraffineerd. De film kan er mee door, maar Ishii heeft films gemaakt die mij meer wisten te boeien.

Hij weet iedere keer wel zijn protagonisten met zorg uit te kiezen. Of het allemaal naturel is, daar ben ik niet zo zeker van.