Crin Blanc: Le Cheval Sauvage (1953)

Deze Crin-Blanc wordt tesamen (double bill dus) met instant klassieker Le Ballon Rouge opnieuw uitgebracht in de Nederlandse zalen, vanaf 10 april.

Die 2,5 is echt te laag die mijn voorganger uitdeelde. Hoewel Crin-Blanc iets minder innemelijk is dat zijn opvolger, is dit toch een uiterst schattig filmpje met een serieuze ondertoon. De sterke zwart-witfotografie draagt zijn steentje bij aan de sfeer: mooie en wijdse moeraslandschappen, daar waar de Rhône de Middellandse Zee aanraakt. Samen met Le Ballon Rouge zijn beide kinderfilms voor volwassenen ook prima te doen. Helemaal geen slechte keuze om de bios ervoor in te duiken! 3,5 voor deze, maar in combinatie met Le Ballon Rouge zouden ze een dikke 4 krijgen.

In verhouding met onze stemgemiddeldes delen we ongeveer dezelfde score uit.

Crin Blanc is een aimabel filmpje voor de hele familie, maar slaagt er nauwelijks in een geloofwaardige mens-dier relatie neer te zetten. Toegegeven, ik heb ze stukken slechter gezien en het is niet gemakkelijk dieren te regisseren. De korte tijdsduur maakt het echter een prima tussendoortje, voor op de zondagmiddag bijvoorbeeld.

Buitengewoon simplistisch, maar enkele zeer fraaie scenes (paarden'gevechten', Folco die door het moeras wordt getrokken, het einde). Wat vooral fijn was dat de regisseur sommige dingen gewoon op zijn beloop leek te laten, wat enerzijds een wat langdradige sfeer tot gevolg had, maar anderzijds ook tot een échte film/cinéma leidde ipv een standaardwerkje. De mensen die de film zagen begrijpen vast wat ik bedoel.

Jammer dat Lamorisse's Le Balon Rouge niet op Moviemeter mag, anders had ik die een dikke vette 4,5 ster gegeven.

Crin-Blanc komt niet in de buurt van die klassieker, hoe mooi hij er ook uit ziet en hoe goed het acteerwerk ook is. Ik mis gewoon de fantasie die je in Balon Rouge wel ziet. Ook vond ik de film teveel herhalen, steeds maar weer het opjagen van het paard, het paard dat ontsnapt en de scenes tussen Crin-Blanc en Folco. Dit kwam veelvuldig voor, zodat ik op een gegeven moment het wel had gezien.

Ondanks de minpunten kan ik het niet laten om deze film toch een 3,5 te geven!

3,5*

Fantastische film; nog net wat meer invoelbaar gemaakt dan Le Ballon Rouge. Eind gaat door merg en been.

Ik stelde de vraag ook al bij Le Ballon Rouge, maar is ook deze film een beetje te volgen zonder ondertitels als je de taal niet goed spreekt? De doublebill is nu verkrijgbaar voor 8 euro bij o.a. van Leest, maar zonder ondertitels dus.

Wat minder dat het latere kortere Ballon Rouge. Die vind ik poétischer en fantasievoller. Deze is qua opzet veel gewoner. Maar enkele fraaie scenes halen wel veel meer uit de film dan ook had gekund.

3.5*

Beter laat dan nooit: Best te volgen zonder ondertiteling. Het verhaal is vrij eenvoudig en het Frans uit de film is ook goed te doen en dialoog en voice over domineren de film bepaald niet.

Bedankt voor je antwoord. Toevallig had ik de film gekeken voor ik dit las. In tegenstelling tot wat er op de hoes stond, staan er wel ondertitels op de genoemde double bill. Sympathieke film. De sprookjesachtige setting, zorgt voor een warm gevoel. De film is technisch uiterst knap. Deze opwarmer voor Ballon Rouge, zorgen voor een beginnend voorzichtige waardering voor Lamorisse. 3,5 sterren.

Een simpele en korte film, die toch wel lekker wegkijkt.

Sympathiek is inderdaad het toverwoord hier. Ik vind dat altijd wel mooi om te zien hoe men een relatie tussen mens en dier tot stand kan brengen en hier doet men dat best mooi. Het paard zelf is trouwens ook behoorlijk indrukwekkend en de scenes, waarbij Crin-Blanc in actie is en waarbij hij samen met de jongen is, zijn wat mij betreft dan ook de mooiste van de film.

Verder valt er niet zo heel veel over te melden. Is in ieder geval zeker de moeite van het kijken waard. Dat moet zeker gezegd worden.

3,5*

Deze zag ik samen met Le Ballon Rouge. Eigenlijk twee goed gemaakte films die het niet helemaal waar maakte voor me.

Crin Blanc is ontegenzeggelijk knap gefilmd. Lamorisse weet actie goed vast te leggen, zelfs op een manier die wat vooruit is op z'n tijd wat betreft dynamiek. Rennende of vechtende paarden zagen er zelden indrukwekkender uit. Op basis daarvan zou ik deze best hoog willen waarderen, maar helaas vond ik het als geheel bij vlagen nogal saai en was het verhaal wel erg slap uitgewerkt.

Ik snap dat men hier een ontroerende vertelling over een band tussen een dier en een jongen in wil zien, maar Lamorisse besteed wel erg weinig tijd aan de vraag hoe een compleet wild en gevaarlijk paard affectie krijgt voor de jongen. Hij trekt de jongen door het water en kennelijk is dat genoeg om een band voor leven en dood te scheppen? Indrukwekkend, boeiend of geloofwaardig vond ik dat niet en het maakt de connectie tussen de twee ook nogal slap, alsof het cliché dat het jochie puur is omdat het om een kind gaat genoeg is. Het poëtisch-wanhopige einde waarin het tweetal de dood kiest vond ik geforceerd. Ik kon het begrijpen voor het paard, maar het kind had gewoon een gelukkig gezin waar hij bij leefde. Kinderzelfmoord als sentimenteel-poëtisch midde; ik vind het wat onsmakelijk, zeker door de belabberde uitwerking.

Nee, dit deed het niet voor mij. Vind Lamorisse wat overroepen. Hij speelt gemakkelijk op het gemoed met schattige kinderen tegen de gemene volwassenenwereld en gebruikt daarvoor gemakkelijk te omarmen vriendschappen met hier een dier en een stuk speelgoed in Le Ballon Rouge. Hij maakt zich wat mij betreft schuldig aan goedkoop sentiment dat niet helemaal verdient wordt. Visueel is hij enorm sterk, maar verhaaltechnisch des te zwakker.
3,5*

Was trouwend verbaasd deze op MovieMeter te zien. Ik zag hem in een versie van ongeveer 35 minuten, maar in ieder geval IMDb zegt niet over het bestaan van een kortere versie.

Mijn versie was 39 minuten. Toch echt wel een steekje minder dan Le Ballon Rouge. Dat dit niet helemaal mijn genre is, speelt ook wel mee.