Películas para No Dormir: La Culpa (2006)

Een ongewone, bijna experimentele horrorfilm die droom en werkelijkheid vermengt in een moraliserend verhaal over abortus en schuldgevoel. De vertolkingen zijn beslist op niveau. Een film met een beklemmende sfeerschepping, die het niet moet hebben van exploitation. Van de regisseur van "La Residencia".

Volledig mee eens Mac Hammer Fan. Even er aan toevoegen dat ik het boeiend vond om nog eens een erg klassieke horrorfilm te zien waarin suggestie primeert boven bloederig spektakel. Erg fijn geacteerd ook. Had van mij nog ietsje griezeliger gemogen, maar ik vond het al met al een sterk stukje cinema.

Aardig maar zeker niet meer dan dat.

't Is echt borderline horror, eigenlijk meer een doorgeslagen drama. Inderdaad op zich wel goed geacteerd en goed in beeld gebracht, maar de enige slaap die je hieraan kan verliezen is gepieker rond de voorgeschotelde moraal.

Men moet misschien toch maar eens wat beter nadenken over de titels als men zo'n reeksje lanceert, het schept toch vaak wat verkeerde verwachtingen.

Weet waar je aan begint dus, film komt erg traag op gang en eigenlijk enkel in de laatste 10 minuten gebeurt er ook wat. Waar de term "experimenteel" vandaan komt begrijp ik niet zo, oerconservaties en degelijk, maar uiteindelijk wel sfeervol.

3*

Het spanningsveld tussen horror en griezel/mystery is te vergelijken met dat tussen romance en porno. De horror-fan wil steeds porno terwijl het mysterie juist de romance zoekt. Sommige mensen denken dat liefde en porno in elkaars verlengde liggen maar het zijn twee totaal verschillende genre's. De horror-fan bedankt voor de liefde en de mystery-fan voor de porno.
La Culpa is niet voor horrorfans. Het verhaal wordt degenlijk verteld maar gaat de mist in wanneer een van de patientes het leven laat door een onduidelijk iets en we vervolgens Gloria ineens als een partner in crime zien zonder enige uitleg. Vanaf daar heb ik het idee dat de regisseur teveel aan de verbeelding heeft willen overlaten.

Eigenaardige vergelijking Parcivalis.

De laatste uit de TV-horrorreeks Films to Keep You Awake die ik nog te gaan had. De Spaanse titel betekent als je het juist naar het Engels vertaalt: "Guilt", en dat past beter bij deze film dan de officiële titel "The Room Upstairs". De film gaat over een verpleegster die uit geldnood bij een gynecologe gaat wonen voor wie ze parttime werkt en die haar en haar dochter onbaatzuchtig in huis haalt. Al snel merkt ze dat er iets niet pluis is, er zijn vreemde geluiden te horen en tot overmaat van ramp blijkt dat de gynecologe niet zo onbaatzuchtig was en iets meer zoekt dan een huisgenote.

De aanpak van de film is origineel, het mengt diverse subtiele horroraspecten en brengt ze anders dan gebruikelijk bijeen waardoor het op geen enkel moment voorspelbaar wordt. Tijdens de korte duur van de film gebeurt er best veel. De sfeer zit er ook goed in al is dit wel veel meer drama dan horror. Mede door de korte duur komt het einde helaas wel wat uit de lucht vallen, waardoor het de 3,5* niet haalt.

De regisseur is een doorgewinterde Spaanse TV-regisseur van subtiele horrors die in de jaren '60 bekend werd met de reeks Stories to Keep you Awake, waar deze reeks een vervolg op is. Zijn bekendste film is Who Would Kill a Child? (1976). Deze nieuwe reeks heeft uiterst aardige korte (low budget) TV-horrors geregisseerd door bekende regisseurs zoals Paco Plaza ([•REC]), Álex de la Iglesia en Jaume Balagueró. De reeks Films to Keep You Awake is een aanrader voor liefhebbers van de (subtiele) horror die geen problemen hebben met het low budget en TV-karakter ervan.