Siccîn (2014)

Veel lawaai, een hoop domme personages en geforceerde plotwendingen vormen de basis voor Siccîn, een horrorfilm van Turkse komaf. Regisseur Alper Mestçi creëert meer dan bijvoorbeeld de D@bbe-reeks deed, maar de uiteindelijke kwaliteit is niettemin matig. Slecht geacteerd met een boel figuren die onbegrijpelijke en naïeve keuzes maken. Er gebeurt wel een hele hoop waardoor de film tot op zekere hoogte altijd interessant blijft en de religieuze verklaringen zijn best boeiend, maar daar zijn de meeste positieve punten wel mee benoemd. Zeer matig begin van een serie die sinds dit jaar al 8 delen kent.

Hell hath no fury like a woman scorned. Öznur is, om wat onduidelijke redenen want het is een eikel eerste klas, verliefd op Kudret en raakt ook zwanger van hem, maar de al getrouwde Kudret laat haar stikken en is maar wat blij dat er een miskraam komt. Dat kan je natuurlijk niet op je laten zitten, dus via een zwarte magiër vervloekt zij Kudret en z'n hele familie. Het is schijnbaar een populaire serie (inmiddels) in Turkije (en wellicht verder in het Midden-Oosten), en het is best aardig maar ook zeker niet verrassend of echt spannend. Natuurlijk komen hier de vervloekingen uit meer een moslim-theologische hoek, maar daarbuiten voelt het aan als een Turkse variant van menig dertien-in-een-dozijn vervloekingsfilms die ook met bakken in Oost-Azië en de VS gemaakt worden.

Kortom, een hoop jump scares, mensen die nare dingen doen als onderdeel van vervloeking en bezetenheid door djinns zoals zichzelf (proberen) op te hangen, beestjes uitkotsen, en menig visioen van geesten en demonen. De effecten zijn een beetje meh, het plot is een beetje een warrig samenraapsel van bekende horrorelementen, maar als popcornhorror met niet al te hoge verwachtingen kan dit er best mee door.