La Corrupción de Chris Miller (1973)

zeer sfeervolle slasher. blijft lang nazinderen ook al is de plot, zoals meestal bij dit soort films, redelijk voorspelbaar. De karakters worden zeer goed neergezet!

Amarillo van thriller veteraan Bardem (calle mayor) met in de hoofrol Jean Seeberg,die moet je dan ook even gezien hebben.De film kan worden omschreven als gloved killer mystery meets home invasion.Klinkt afgezaagd en is het natuurlijk ook,maar Bardem weet al te grote voorspelbaarheid te vermijden.

De dialogen zijn voor dit soort films ok,de 2 female leads zijn in orde,al bakt Stokes er vrij weinig van.Visueel goed,en Bardem weet nog steeds hoe je effectief moet monteren.Zeker die laatste moordpartij was prachtig in beeld gebracht.Daar staat tegenover dat het tempo verraadt dat we met een reeds wat oudere regisseur te maken hebben die successen vierde in de jaren '50,bovendien speelt vrijwel de hele film zich af op 1 locatie,een villa die te oordelen naar de voortdurende regen in Galicie moet liggen.

Niet te veel gore en geen sleaze,en een slot met de nodige twists die niet al te absurd zijn,al wordt het red herring procédé dusdanig doorgevoerd dat het wat anti-climactisch wordt in minstens 1 opzicht.Niet vergeten dat deze film werd gemaakt terwijl Franco nog regeerde,wat dan het slot mede verklaart.

De soundtrack lijkt ook eerder bij een Hitchcock dan een seventies giallo te horen.

Wel aardig. Op zich zelfs een stuk "beter" dan de gemiddelde Giallo. Het is wat meer "Cinema" met steviger acteerwerk. Daarentegen mist het compleet de freakyness dat het genre (voor mij althans) juist zo charmeert.

Iets te lang(dradig). Laatste half uur vond ik ook veel te gekunsteld, iets wat zeker niet vreemd is voor een Giallo, maar toch. Gefilmd ten tijde van Franco of niet, gezien de kwaliteiten van de regisseur had dat sowieso een stuk acceptabeler kunnen zijn.

Spannende en zorgvuldig gemaakte thriller; horror zou ik het niet willen noemen en of dit een giallo is, is arbitrair. Er wordt prima geacteerd door de drie leads, de opnamen zijn oogstrelend, prima van sfeer (die voortdurende regen!), het verhaal staat als een huis en Juan Antonio Bardem doseert alle ingrediënten precies waar ze zijn moeten. Oogt natuurlijk wel een tikje gedateerd, is tenslotte wel bijna veertig jaar oud, maar de ontknoping vond ik wel verrassend en het slot is grappig. En wat meer is, de film is nergens traag.

Maar er is ook wel een minpunt. Gezien het verhaal zou je zeggen dat de film moet zinderen van de erotiek. Niet dus. Terwijl de mysterieuze klusjesman het met beide vrouwen doet, de relatie tussen moeder en (stief)dochter ook niet bepaald gezond is, er sprake is van een verkrachting in het verleden, met de nodige seksuele trauma's als gevolg. Nou, het enige erotische dat ik gezien heb zijn de opwippende borstjes van de mooie Marisol als ze paardrijdt. Komt natuurlijk omdat script en regie daar geen ruimte voor laten, maar ook door de ijzige uitstraling van Jean Seberg.

Jean Seberg vond deze film ver beneden haar stand, begreep ik, maar ze had het geld nodig. Het is vreselijk met haar afgelopen; ze pleegde in 1979 (vermoedelijk) zelfmoord. Ook Marisol had niet erg veel succes met haar films en bouwde later een carrière op in de muziek. Ze hier samen te zien is wel pikant. Me zeker niet verveeld met deze film. O ja: prima score en prachtige poster.

In een afgelegen Spaans landhuis leven Ruth en haar stiefdochter Chris samen in een gespannen, emotioneel verstoorde relatie na het vertrek van de echtgenoot en vader. Wanneer de mysterieuze zwerver Barney bij hen intrekt, ontwaakt er verlangen, jaloezie en wantrouwen, terwijl Chris tegelijk worstelt met traumatische herinneringen. Ondertussen zaait een onbekende moordenaar angst in de regenachtige omgeving, waardoor de dreiging steeds dichterbij komt.

"La Corrupción de Chris Miller" is een sfeervolle Spaanse thriller die elementen van de giallo en de psychologische horror op een eigenzinnige manier combineert. Regisseur Juan Antonio Bardem bouwt de spanning langzaam op en creëert een constante ondertoon van dreiging, ondersteund door een sombere visuele stijl en een goede soundtrack.. De film blinkt niet uit door spectaculaire moorden of een hoog tempo, maar juist door zijn mysterieuze personages en beklemmende sfeer. Vooral de prestaties van Jean Seberg en Marisol geven het verhaal emotionele diepgang. Hoewel een paar plotontwikkelingen wat vergezocht aanvoelen, blijft de film boeien dankzij zijn elegante opbouw en verrassend duistere ontknoping. Een interessante, vaak onderschatte cultfilm uit de vroege jaren zeventig. 3,5/5.