Cadena Perpetua (1979)

Werd door filmbuffs uitgeroepen tot 16 na beste Mexicaanse film aller tijden, 1 na beste Ripstein film aller tijden en 2 na beste Mexicaanse new wave ( noemen jullie dat zo ? ) film aller tijden.

Scenario gebaseerd op een roman van Spota, waarvan de idee niet weinig doet denken aan Berlin Alexanderplatz, met Armendariz als kleine crmineel Tarzan dolend door de troosteloze grootstad Mexico, net als Franz B. door Weimar Berlijn. Verschil is wel dat Tarzan zich gerehabiliteerd lijkt te hebben en een square bestaan leidt onder zijn burgerlijke naam Javier en zowaar bij een bank werkt...nou ja misschien is dat niet echt een teken van verbetering.

Zoals gezegd blijkt hij echter net als zijn Duitse tegenhanger niet in staat om zich aan zijn noodlot te ontworstelen, enerzijds door een verrotte maatschappij en anderzijds zoals dat in een tragedie hoort vanwege zijn flawed character, waarvan we de nodige voorbeelden zien.

De maatschappelijke verrotting wordt hier vlees in de rogue cop Busquets die Javier poogt terug te brengen naar zijn criminele activiteiten ( onder diens hoede n.b)., en wordt beton in de groezelige seventies grootstad Mexico.

Zoals gebruikelijk speelt Ripstein een genrespelletje en hij kleedt het sociaal- realisme in een noir-jasje, waar hij zijn eigen snit aan geeft. In concreto : de beruchte noir voice-over is hier een soort stream of consciousness POV Armendariz, die buitendien de kijkertjes nog medeplichtiger maakt door bijna continu in de camera te kijken. De flashbackstructuur dan is hier gefragmenteerd en zeker in het begin moeilijk te volgen door de abrupte montage die continu onaangekondigd heden en verleden door elkaar laat lopen, laten we zeggen dat je slechts op de outfits van Amendariz hoeft te letten om het te volgen : economy class in het verleden, business class in het heden.

De afloop ligt voor de hand.

Niet slecht, hoewel Ripstein weinig keus had in de zieltogende Mexicaanse filmindustrie van die tijd was Armendariz misschien niet de beste keuze voor de rol, overtuigt niet als de everyman die hij ook zou moeten zijn, slechts als crimineel.

Tenslotte : waarschijnlijk was Ripstein zelf het die de running gag met die voetbalwedstrijd in het scenario propte. Research leert ons dat afgaande op het productiejaar het hier de wk wedstrijd in 78 tussen Mexico en Deutschland moet betreffen. Uitslag : 0-6...het enige voorbeeld van- zwarte- humor in deze grimmige film.