La Mazurka del Barone, della Santa e del Fico Fiorone (1975)

Bizarre film van Avati, waar ik eerder het etiket komedie/fantasy op zou plakken, misschien is sprookje of legende een nog betere kwalificatie. Avati schreef het zelf met zijn broer en vaste medewerker Antonio. Het horrorwerk van Avati kent iedereen, maar van de rest heb ik nou ook niet echt veel gezien.

Het speelt wel weer in Avatiland : de Po-vlakte dus, meer bepaald in Bagnocavallo, waar toevallig ook al IPDBFC met Sordi werd opgenomen, merkwaardig genoeg werd deze film dan weer grotendeels geschoten in het iets verderop gelegen Cento.

De protagonisten zijn niet echt vast Avati materiaal , in de groteske bijfiguren herkennen we echter vele bizarre rotkoppen uit zijn gekende horrorwerk.

In deze mede fel anti-klerikale satire maken we kennis met de beruchtste anti-klerikaal van Italië: baron Anteo-Tognazzi, zoals gezegd nu kreupel maar ooit een veelbelovend atleet die echter uit de eponieme heilige vijgenboom viel als puber.

De anti-held associeert zijn ongeluk dus met de legende van de heilige Girolama, een dorspsschone en maagd die anno 700 haar dorpje van de Longobardische horden redde door zich te laten gangbangen en vervolgens bevlekt en wel in die boom een kind te baren.

Voor devote katholieken stichtend, voor Tognazzi een aanstoot en deze goddeloze, cynische misantroop besluit teruggekeerd en in bezit gekomen van zijn erfdeel dat de boom delenda est...

Klinkt redelijk, maar het fantastische aspect komt op de voorgrond als Vilaggio- incl. witte schapenpruik in een pre-Fantozzi rol- langskomt met zijn ambulante bordeel, in gezelschap van een negerin en de schone ginger Boccardo .

En ja, dit verandert Tognazzi van een cynische schurk die vuilbekt en met een mitrailleur op Spaanse pelgrims schiet zodat hij de vleiende bijnaam antigrist mag dragen, in een devote believer en ideaal slachtoffer voor de praktijken van Villaggio, Boccardo en de plaatselijke kwezels.

Maar wie weet is er op een Mysterieuze, Hogere wijze meer aan de hand...het is ten slotte een Avati film.

De fotografie werd verzorgd door Kuveiller en de vreemde score door Tomasi in een film die zeker origineel is en ontsnapt aan een duidelijke kwalificatie, een archaisch-provinciaalse , fantastische variant op Fellini komt misschien nog het dichtst in de buurt.