Collections Privées (1979)

Een wat onevenwichtig drieluik van verhalen die een mengsel zijn van drama, fantasy, romantiek en erotiek. Het eerste deel is louter kitsch, het oogt als een gedegenereerd Robinson Crusoe verhaal gefilmd in de stijl van reklamefilmpjes à la Martini. Er is wel een niet onaardige dromerige soundtrack van Pierre Bachelet. Het tweede deel is het beste, en in zijn genre wellicht een zeldzame parel. Een surrealistische prent (van de voor mij onbekende Japanner Terayama) vol symboliek, picturaal superieur in beeld gebracht. Een doolhof van poëzie, droombeelden en metaforen dat eigenlijk op verschillende manieren kan geinterpreteerd worden. Voor enkele screenshots en een uitgebreide bespreking kun je hier terecht.

http://www.calorifix.net/forums/viewtopic.php?p=32248&sid=4fb0bf6a0bb686f84bfb8ea4d6191bd3. Drie jaar later werd dit luik apart uitgebracht in Japan onder de titel “Kusa-meikyu” (Grass Labyrinth).

Het laatste deel is een verfilming van een kortverhaal van Guy de Maupassant. Ook dit reikt boven de middelmaat, omdat het meer een drama is met een sociale thematiek.

"Collections Privées" is een prent die het ondanks zijn onderwerp het niet moet hebben van frekwente en/of expliciete naaktscenes en is zeker stijlvol gefilmd.

Bij dit drieluik dat ik vandaag heb bekeken was het mij vooral te doen om het 2e filmpje van Shûji Terayama die ik kende van het uitstekende Den-En ni Shisu (1974). Ook met dit korte filmpje stelde hij mij niet teleur. Op visueel vlak gewoon schitterend. Ook de erotische scènes oogden zeer mooi.

Helaas moet het drieluik in zijn totaal het voor mij doen met niet meer dan een gemiddelde score van drie sterren en dit ook nog eens naar boven afgerond, want het eerste filmpje van de regisseur van Emanuelle was niet om aan te zien. Vreselijk. De kitsch droop er van af. Het derde filmpje van Borowczyk was niet meer dan redelijk. Mooie vrouw trouwens die hoofdrolspeelster.

Kort samengevat.

1e filmpje: 1,0*

2e filmpje: 4,5*

3e filmpje: 3,0*