I Am a Hero (2015)

Japanse zombies.

Best een toffe film, die jammer genoeg halverwege de verkeerde afslag neemt. Maar over het begin niks te klagen. Aan lager wal geraakte manga artiest raakt verwikkeld in een ware zombie apocalypse, de outbreak is best indrukwekkend. Eén lange scene waarin het van kwaad naar erger gaat.

De trip richting Mt Fuji is ook best tof, maar eens aangekomen aan de voet wordt het meer een Walking Dead-achtig gebeuren, met de focus op een commune van overlevers eerder dan op de zombies zelf. Het tempo vertraagt enorm en het hele middenstuk is té saai voor een film als deze.

Naar het einde toe veert het wel weer op, met een coole finale en aardig wat toffe gory momenten. Ook een paar erg toffe zombies, zoals de sumozombie en de hoogspringer. Visueel verder fijn en verzorgd, acteerwerk naar behoren en ook de soundtrack is wel leuk. Typisch modern met luide toeters voor extra effect.

Begin en einde zijn meer dan oké, een paar memorabele momenten en leuke personages, maar het middenstuk is te traag en saai voor een film als dit. Laat dat soort Walking Dead toestanden maar voor TV-series die 8 seizoenen lang kunnen doorgaan.

3.5*

Japanse zombies zijn tof.

Blijkbaar is deze film gebaseerd op een populaire manga.

Je krijgt hier te maken met een ooit veelbelovende mangatekenaar die hedendaags zijn werk aan de straatstenen niet meer kwijt kan. Hij vertelt aan iedereen dat zijn naam geschreven wordt met de karakters die staan voor 'held', maar in werkelijkheid is hij verre van een held. Vergezeld door zijn shotgun - die hij nog nooit heeft afgevuurd - moet hij zich staande houden te midden van een grootse zombie-uitbraak.

Qua design verschillen deze zombies met de traditionele zombie; deze zijn sneller en houden er rare bewegingen op na. Dit levert een aantal toffe sequenties op die sterk in beeld worden gebracht. Ik ben vooral gecharmeerd van de initiële uitbraak waarin het helemaal losgaat. Shinsuke Sato schotelt je hier in sneltreinvaart een hoop gestoorde scènes voor die elkaar overtreffen, puik werk.

Naargelang neemt de film wat gas terug om zich meer te richten op de personages à la 'The Walking Dead'. Het doet enigszins episodisch aan, maar op zich is dat niet zo erg. Dit wordt namelijk ruimschoots goedgemaakt door een finale waar Hideo eindelijk zijn ware kunnen mag laten zien. De hoeveelheid aan gore die hiermee gepaard gaat is simpelweg heerlijk te noemen.

Al met al is 'I Am a Hero' een erg geslaagde zombiefilm geworden. Wat mij betreft mag hier wel een vervolg op komen.

3,5 Sterren.

Een film over zombies moet tegenwoordig nog van goede huize komen wil het nog enigszins kunnen verrassen, maar wat Sato hier op het scherm tovert had ik alleen maar van kunnen dromen.

De film trapt prima af met Hideo, een sukkelige manga-tekenaar die niet meer aan de bak komt. Al vrij snel is de uitbraak en maakt Hideo kennis met de eerste zombie, die een memorabele indruk achterlaat. De zombies zijn gelukkig niet de klassieke, waggelende vleeshompen maar hebben ook wat demonisch over zich heen. Sommige kunnen nog wat mompelen, andere kruipen als een ware bezetene rond. Bovenal is de make-up gestoord goed. De simpele oogafwijkingen waardoor de monsters meteen een erg angstaanjagende look krijgen. Hoe vaak het wel niet voorkomt dat de make-up niet helemaal deugd en de film daardoor geloofwaardigheid verliest. Sato vermijdt deze valkuil met overtuiging.

De outbreak in het begin van de film heeft veel weg van de Dawn of the Dead-remake, dik in orde dus. De chaos die op straat ontstaat is zowel spannend als sensationeel. De wat verlegen Hideo leert hier een meisje kennen wat een soort love interest wordt. Dat ze is gebeten en half turnt, mooi weergegeven door één oog intact te laten, is ook redelijk verfrissend al schoten de woorden 'Miss Zombie' direct door mijn hoofd. Helaas komt daarbij het o zo voorspelbare survival subplotje aan de orde waarin een groep survivors als haantjes door je scherm banjeren. Daar ben ik ondertussen echt wel klaar mee.

Gelukkig trakteert Sato ons nog op een grootse finale waarin alles uit de kast wordt getrokken. Nogmaals, de make-up en de CGI maken deze film grotendeels. Er worden kills gemaakt die ik nog niet eerder heb gezien en klappen worden gewoon keihard getoond gepaard met liters bloed, ingewanden en ingedeukte schedels. Geinig en origineel detail is dat veel zombies in het moment zijn blijven hangen waarop ze doodgingen wat resulteert in bijvoorbeeld een zombie die op de bus staat te wachten of een zombie op koopjesjacht. Dit brengt ook een paar zogenaamde eindbazen voort zoals de sumo-zombie en de atleet die absoluut de show stelen.

Ik wil deze film eigenlijk nog iets hoger geven want ik heb in tijden niet zo'n goede zombiefilm gezien. Dat gevoel overheerst omdat het einde erg geslaagd is maar hierdoor mag niet vergeten worden dat het middenstuk wat sleept. Hierdoor had de film best twintig minuten korter gekunnen. Ook had Hideo er nog iets meer uit mogen springen, hij is nu net niet klungelig genoeg, maar ook niet cool genoeg. Als Train to Busan de zombiefilm is die Zuid-Korea op de kaart heeft gezet bij het grote publiek, dan opper ik graag voor deze als Japanse afgevaardigde.

Qua plot is deze japanse zombiefilm weinig verrassend en zeker niet vernieuwend, maar het verschil zit 'm in de details. Zo wordt de hoofdpersoon, een sullige antiheld, overtuigend neergezet en de zombies zien er heel bizar uit. Het visuele spektakel valt sowieso absoluut niet tegen. De vele aktiescenes en de daarbij horende bloederige make-up effecten zijn eersteklas. De film is iets te lang en de plot bij vlagen aan de trage kant, maar de buitensporig extreme finale maakt veel goed.