Tuk-tuk (2015)

Verontrustend videoverslag.

In Egypte is het lastig kind zijn als je je aan de onderkant van de samenleving bevindt. De jongens die hier geportretteerd worden zijn allen afkomstig uit armlastige gezinnen. Vaders en moeders sturen de kids letterlijk de straat op om geld te verdienen. Deze drie jongens doen dat met behulp van een tuktuk, een soort van gemotoriseerde riksja. Deze simpele taxi's zijn goedkoop voor de passagiers en een doorn in het oog van de professionele taxi-chauffeurs en andere weggebruikers. Het zijn immers kinderen die hier achter het stuur kruipen. Soms niet veel ouder dan 10 jaar, zo blijkt dus. Je merkt het als argeloze filmkijker pas na een tijdje: deze kids zijn veel te jong voor dit werk. Er komt geen rijbewijs aan te pas, zullen we maar zeggen.

Afgezien van het feit dat hun levensomstandigheden er niet om liegen en hun ouders klaarblijkelijk niet in staat zijn om zelf geld te verdienen, hebben de jongens veel lol. Maar dat het allemaal bloedlink is moge duidelijk zijn. Twaalfjarigen die volledig meedraaien in het verkeer zijn sowieso risicovol bezig. Voor zichzelf en hun omgeving. Uit woede worden ze dan ook regelmatig aangevallen door andere weggebruikers. Het is geen prettig schouwspel. Losgeslagen tieners, die in de bovenbouw van het basisonderwijs zouden moeten worden beziggehouden, zichzelf reddend op de drukke straten van Caïro. Uiteraard gaat een groot deel van hun salaris naar het gezin, maar er wordt ook veel fastfood gegeten. En sigaretjes gekocht. Om nog maar te zwijgen van de pretvarianten ervan.

Kortom, deze jonge gastjes zien een niet al te vrolijke toekomst tegemoet, mochten ze al oud genoeg worden om die überhaupt mee te maken. De regisseur Romany Saad levert met deze rauwe documentaire een enigszins objectief en verontrustend videoverslag af en werkt eigenlijk niet echt toe naar een climax. De film doet hierdoor én door de hakkelige handycam-beelden, soms wat onrustig aan en lijkt geen vaste koers te willen varen. Het is allemaal net zo onstuimig als de straatschoffies hun levens zelf, zou je kunnen stellen. Waar die ook weinig sturing kennen, ontbeert dit filmdocument dat wellicht ook. Niet dat dit een positieve filmbeleving in de weg staat overigens. In tegendeel. Soms is het voldoende om te kijken om te zien wat er gebeurt.

Goed.

Met dank aan ( ( ( HERRIE ) ) ) voor het recensie-exemplaar. Tuk-tuk draait op het Movies That Matter Festival 2016.