Blackwater Fever (2008)

Blackwater Fever is niet de beste, maar wel de dapperste film van het jaar. Niet een film die je beklijvende beelden bezorgt, maar hopelijk wel één die je aan het denken zet. Niet alleen over hoe goed wij het hier hebben en hoe slecht ze het in andere gebieden van de wereld hebben. Maar vooral over hoe afgestompt we eigenlijk zijn. Frisch bedoelingen lijken duidelijk. Zeker met het oog op het einde. Het zit er allemaal wel in, maar toch heeft het niet de impact die het zou moeten hebben. Net als in Frisch’s eerdere film Vergeef Me, waar een soortgelijk effect wordt nagestreefd, maar waar het ook niet helemaal uit de verf komt. Dit is echter maar ten dele de filmmaker aan te rekenen. Frisch laat je wel kijken, maar nooit naar de dingen die er echt toe doen. Tegelijkertijd zorgt hij hierdoor juist dat de beelden aan het einde geen impact meer maken. Zijn publiek is in zo´n extreme mate beïnvloed door alle input welke in het leven binnenkomt via de media, dat we een stel hongerige Afrikanen niet eens meer zo erg vinden. En dat is behoorlijk treurig.

Hier de complete recensie:

Blackwater Fever | Neerlands Filmdoek - NLfilmdoek.nl

Ik vind dit meer een kunstproject dan een speelfilm. Aardig ideetje, maar zeer matig uitgewerkt, natuurlijk is het landschap indrukwekkend, Death Valley neem ik aan. Een paar mooie shots.

Er wordt nauwelijks iets gezegd. Dat voelt hier vooral als een zwaktebod, Ellen te Damme vond ik al helemaal niet overtuigend.

Het hele project is pretentieus en neemt groteske vormen aan, het maakt allemaal teveel een intelectuele bedachte indruk.

Een artistieke film welk met name bedoeld is voor arthouse filmliefhebbers, waar ik zelf niet echt onder val (maar ik kan ze wel soms waarderen).

Visueel ziet het er wel aardig uit (heb je overigens al snel als een film zich afspeelt in een woestijn) en gelukkig duurt de film ook niet lang. Qau verhaal stelt het weinig voor en je zit voornamelijk te kijken naar Roeland Fernhout en Ellen ten Damme (wat niet echt een straf is om naar te kijken, ik vind haar wel iets weg hebben van Gina Gershon) die wat zitten rond te rijden door de woestijn en ook nauwelijks praten (het meeste geluid wat je hoort is de motor van de auto en de geluiden die Roeland Fernhout maakt, voornamelijk ademen, gehijg, gesnotter en gehuil). De overgangen zijn in het algemeen best bizar en vreemd.

Het einde was wel maf (eigenlijk de hele film) waarbij Ellen ten Damme (is dan ook eventjes topless te bewonderen) te grazen wordt genomen door 3 personen en waarbij Roeland Fernhout wat voor zich uit zit te staren. De overgang daarna was minstens even maf, met al die volledig blote uitgehongerde afrikanen waarvan een aantal behoorlijk mismaakt en misvormd waren.