L'Assedio dell'Alcazar (1940)

In Alcazar...juist,ja.Hoe dan ook:verfrissend om een een film te zien die eens de Spaanse burgeroorlog van een andere zijde belicht,die verheerlijking van de internationale brigades kennen we nu wel.

Propaganda,dus,maar dermate voor de hand liggend en doorzichtig dat het juist daardoor niet meer storend is.De republikeinen zijn ongewassen en geschoren,slecht in hun uniform(voor zover aanwezig) zittende proleten.De franquisten daarentegen zijn bezig om heilig te worden.Heilig zeg ik,want deze in fascistisch IT geproduceerde film(de Spaanse bijdrage bestaat slechts uit enkele acteurs en heel even de authentieke locatie) beklemtoont vreemd genoeg eerder het katholicisme van de goodies dan hun fascisme.

Storender was het blijkbaar onvermijdelijke melodrama met het liefje van de held,te meer omdat het de tijd opslokt die beter aan knokwerk besteed had kunnen worden.Daarover gesproken:dat luchtbombardement aangevuld met stock footage op een ...maquette van het Alcazar was een lol-momentje,maar de overige actiescènes waren behoorlijk goed.De laatste charge van de boljewistische horden was zelfs zeer goed in beeld gebracht en gemonteerd,waarschijnlijk geinspireerd touwens door siege of the Alamo films,maar dan met een John Ford achtige redding op het eind(door de artillerie nb).

Filmisch best ok,vooral de fotografie.De prachtige Balin mocht zeker niet klagen over hoe ze in beeld werd gebracht(nb:Genina regisseerde Brooks in PDB).

Acteerwerk was niet te denderend,zacht uitgedrukt.

Opvallend tenslotte is dat deze film krek op Fellini vooruit lijkt te lopen in dier voege dat we opeens een sequentie te zien krijgen waarin de crew aan het werk is en de ruines van het Alcazar(ten overvloede:dat is dus in Toledo) filmt terwijl ze worden gehinderd door nieuwsgierige dagjesmensen.

Dit weekend besproken in de column van Remco Campert, die de film in 1942 in een Haagse bioscoop zag.