Career Girl (1944)

Nietszeggende B-muziekfilm met Frances Langford. Daar moet je ook van houden, en dat doe ik dus niet, hoewel het geen onbekende is.

Ze was één van de Sweethearts of the Forces, net zoals The Andrews Sisters en Dinah Shore. Ze heeft geen fijne stem en ik vind haar ook niet aantrekkelijk. Ben je snel klaar. Ze zingt wat liedjes, weinig interessant allemaal. 2.0

Bijzonder doorsnee musicalletje over het nog veel doorsnedelijker thema van een meisje dat het op Broadway probeert te maken. Francis Langford doet het acceptabel maar ook niet veel meer dan dat – wie deze film bekijkt zal zich er niet over verbazen dat ze nooit een echte ster is geworden. De presentatie is verder goedkoop maar adekwaat en het tempo ligt hoog, maar de liedjes (toch een belangrijke troef van een musical) zijn vrij medioker en worden uiterst statisch gebracht door Langford die staat te zingen op een podium terwijl achter haar een troep danseressen hun ding doen. Er komt ook een verdwaalde tapdansact voorbij, maar de twee dieptepunten van de film bevinden zich in de laatste vijf minuten: eerst doet er een meisje een zelfmoordpoging waar 30 seconden later al niet meer op wordt teruggekomen, daarna zien we een rijtje danseressen in lichtgekleurde panty's met een soort esdoornblad op hun onderbuik gestikt waardoor het net lijkt of ze met enorme bossen schaamhaar staan te swingen – het is bijna niet voor te stellen dat er in 1944 niemand aan de bel heeft getrokken, maar het resultaat is potsierlijk. Het genadeloze optimisme dat deze film probeert uit te stralen levert uiteindelijk een redelijk onderhoudend uurtje vermaak op voor wie houdt van de oude doos en daarbij geen al te hoge eisen stelt.