Amore e Chiacchiere (Salviamo il Panorama) (1958)

Wederom een soort proto- coming of age film, geregisseerd door de zeer ervaren Blasetti in zijn nadagen die zoals wel meer oudjes aandacht kreeg voor de jeugd van tegenwoordig, bijgestaan in het scenariowerk door niemand minder dan Zavattini.

Een halve coming of age film dan toch, de andere helft is een goeiige satire op het Systeem van het ancien régime, hier vertegenwoordigd door De Sica als locale politicus- schijnbaar van links- die overhoop ligt met plutocraat Cervi hier als een soort negatief dan wel positief van Peppone, wiens landgoed de bouw van een bejaardenhuis hindert.

De Sica zit boordevol nobele praatjes- het eponieme geklets dus- maar zijn bekomernissen om de verworpenen der aarde worden opeens een stuk minder wanneer in zijn achtertuintje Gravina opduikt als love interest van zijn puberende zoontje Meymer, een stotterende puistige sul die in de al even puistige Gravina zijn Grote Liefde meent te ontwaren. Deze Gravina echter is de dochter van een zoutkorrel der aarde: een nobele.. straatveger.

Er dreigt dan ook een ramp als de 2 jongelieven besluiten dat ze de wereld van het ouwe lullen gepraat willen verruilen voor een andere en betere...

Komt nu allemaal erg truttig over, maar deze film uit 57 liep wel reeds vooruit op wat een paar jaar later bij de jeugd zou gaan borrelen. Het resultaat is gekend : die generatie zou de meest babbelzieke , walgelijk hypocriete en fake aller tijden worden.

De Sica is in vorm als wederom een onstuitbare spraakwaterval en poseur, weet niet hoedie in het Duits klonk, wellicht nog beter.

Pogany schoot het en Salimbene schreef er de muziek bij.