Ninfa Plebea (1996)

Ze bestonden nog eind jaren 90 : Wertmuller films...haar oude radical chic fanbase was haar onderhand al tamelijk vergeten en zelf was ze van camp overgestapt op kitsch, waar deze film een aardig voorbeeld van is.

Opgenomen in the deep south in Apulië en de Basilicata en spelend in een niet met name genoemd achterlijk stadje begin jaren 40 waar de oorlog uitbreekt, bevolkt door allerhande groteseke, uiteraard gek pratende locals plus zo mogelijk nog gekker pratende ingekwartierde soldateska. De heldin blijkt de ongekende Cara als Miluzza te zijn, later nooit meer wat van gehoord. Mama is nymfo- nog maar eens- Sandrelli, die hiervoor zelfs een DDD nominatie kreeg. Dochterlief blijkt een aardje naar haar moedertje te hebben en wordt al snel ingewijd in de geheimenissen van de fysieke liefde, terwijl papa allang is weggezakt in een staat van melancholische impotentie...klinkt als stof genoeg voor een sex comedy, maar dit lijkt allemaal minstens half serieus bedoeld te zijn, en de lachsalvo's worden hier onvrijwillig opgeroepen. Dat geldt vooral voor de sterfscène van Sandrelli, als ze sneeft in het harnas. Ach ja, het loon van de zonde is de dood. Ook de charge van opa op de 3 verkrachters was wel tamelijk hilarisch, i.t.t. zijn verdere Toto imitaties.

Tegen het eind is het echt totale kitsch galore met een jonge Bova als- letterlijk !- prins op het witte paard en een heus Maagdelijkheidsmirakel met kippenbloed.

Een soort soap in feite waarin Wertmuller haar gekende klassen en sexenstrijd thematiek weliswaar weer opdist en de titel spreekt ook voor zich, maar dan op een wel heel verpieterde wijze en schijnbaar bestemd voor een publiek van eenzame soapverslaafde huisvrouwen.

De ogenschijnlijk minderjarige heldin kon me verder niet bekoren, ze komt over als mentaal geretardeerd maar die indruk krijg je al snel wanneer je ziet hoe iemand voor de camera een potje gaat kakken en haar hol doodgemoedeerd met een blaadje afveegt.

De fotografie van Guarneri was wel ok, de sets werden als gebruikelijk geleverd door meneer Wertmuller en Morricone leverde hier een van zijn meest afgrijselijke kitsch/ melodrama scores af. Trouwens : die Morricone kennen jullie ook van once upon a time in the west...

Is voor de diehard Wertmuller buffs als onderdeel van een set uitgebracht op DVD met anderstalige onderschriften.