KZ (2006)

Gezien als jurylid op het Amnesty Filmfestival: heeft in onze jury helaas niet gewonnen : derde plek.

Het eerste kwartier had ik een gevoel van: 'Als ik een rondleiding wil dan ga ik daar zelf wel heen', maar naderhand bekroop me toch een naar, onderhuids gevoel door sommige vreemde gesprekken en beelden die we zagen.

Wat ik geweldig vind aan deze film is dat dit geen conventionele documentaire is. Geen archiefbeelden, geen 'talking heads', geen flitsende montage en vooral geen dramatische muziek, gewoon heerlijk vanuit de losse pols geschoten. Wel had ik, en andere mensen uit de jongerenjury met mij, dat we af en toe veel dingen te horen kregen die we al gehoord hadden. Maar misschien dat dat niet het belangrijkste doel was, informeren, maar gewoon observeren. Als ik de heer Rex Bloomstein nog te zien krijg vandaag zal ik het zeker vragen. Voorlopig: 4,0*!

Rex Bloomstein (regisseur) heeft gister de publieksprijs gewonnen!!!!!!! Hij is bij ons, de MovieSquadjury, derde geworden, geheel tegen mijn wil in overigens, maar hij heeft alsnog deze gewonnen, echt onwijs gaaf. En het waren niet de minsten die ook genomineerd waren: onder andere Tsotsi en China Blue. Ik heb trouwens ook gesproken met Rex Bloomstein en ik kan hem altijd mailen voor een interview. Geweldige man!

Ik ben in dat concentratiekamp geweest maar eerlijk gezegd deed het me niet veel. Ik had verwacht dat het veel meer indruk zal maken, maar het was gewoon heel moeilijk voor me om al die verschrikkelijke dingen in te beelden. Wil deze film daarom graag zien.

Doe dat. Je zult er geen spijt van krijgen. Rond november is deze te verkrijgen.

Mooie docu. Ik heb natuurlijk wel vaker van dit soort verhalen gehoord maar hier werd het plaatje meer in het heden geplaatst en hoe wij vandaag de dag met deze geschiedenis omgaan. Heel erg indrukwekkend en zeker een aanrader om te kijken !

Ik durf het haast niet te schrijven : het kwam bij mij wat over als ‘niets nieuws onder de zon’.

Ik wist dat de meest extreme wreedheden en vernederingen er gebeurden (en dat weet iedereen wel), het enige wat verandert na deze film is dat ik een reeks concrete invullingen heb.

De tragedie hoort in stand te worden gehouden, maar persoonlijk lag ik meer overhoop na het zien van bijv. Schindlers List of (mijn favoriet) La Vita è Bella.

Maar goed, daarom is dit ook een documentaire.

Zie mijn vorige berichten: dat had ik ook!

Maar deze documentaire is niet puur gemaakt om nogmaals de nadruk te leggen op de verschrikkingen die plaatsvonden in concentratiekampen tijdens de Tweede Wereldoorlog.

KZ gaat over het heden met sprongetjes naar het verleden, dmv de verhalen / rondleiding in het kamp, de verhalen / herinneringen van oude bewoners van het dorpje Mauthausen.

Het heden wordt geportretteerd door jonge(re) bewoners van Mauthausen, waarvan sommigen in voormalige SS-officieren woningen wonen. De trots/schaamte om te zeggen dat ze uit Mauthausen komen. De werknemers van het museum nu, wiens persoonlijke leven er ook onder leiden. En natuurlijk de commercie die alles met zich meebrengt, een MacDrive en een wijnboerderij een paar honderd meter verderop, waar een nummer wordt gezongen die het schaamrood op m'n wangen deed verschijnen.

Niks nieuws onder de zon w.b. geschiedenis, maar een goede kijk in het hedendaagse denkbeeld rustende op commercie en individualisme.

En dan nog, met de streep naar het heden te trekken. Er zijn nog genoeg concentratiekampen 'actief' op deze aardbol. We hebben dus nog steeds niks geleerd van de geschiedenis.

Zeer goede documentaire, dikke 4*.

Ja, maar zelfs hoe de feiten vandaag worden gepercipieerd, vond ik weinig bijbrengen bij wat ik al wist.

Neemt niet weg dat ik sommige toestanden en reacties ook beschamend, ja zelfs beangstigend vind.

Een film die je raakt!

4 1/2 *

Verhoogd naar 4,5* na een herziening. IJzersterk door het minimalisme van deze film: je hoort het alleen maar, ziet verder geen beelden. Woorden zijn meer dan genoeg. Prachtig.

Gisteravond weer bekeken. Het viel me nu pas op dat een van die schoolkinderen een 'Heil Hitler' teken maakte met z'n arm...

De jonge gidsen wier opa's allen SS soldaten waren, en die nu dagelijks de wreedheden koel en zakelijk brachten... wat een gegeven.

De kaugom kauwende joodse vrouw die haar uit Israel meegenomen kaarsje in de opening van een verbrandingsoven opsteekt en zich dan realisseert dat ze geen joods gebed kan opzeggen. Wat een gegeven.

Het jonge meisje dat zowat flauw valt tijdens de eerste stop aan de 'klaagmuur'. Haar hartsvriendin ondersteund haar nog, maar de groep loopt gewoon bij haar weg, ondanks wat verontrustte blikken. Wat een gegeven.

De Oostenrijkse mannelijkheid, die hun drankliederen opvoeren, alsof ze eindelijk een weekend vrij hebben, voordat ze weer in het kamp aan het werk moeten. De oude SS-bruid die het mooiste huwelijk had met die SS soldaten die in gelid aan weerzijde van het trouwpaar stonden. De bewoner die verzucht bij het versjouwen van een groot stuk steen in zijn tuin: "vroeger deden de gevangen dit werk." alsof hij het weer zo had willen hebben...

Misschien komt het omdat ik een redelijk vergelijkbaar kamp heb bezocht (Bergen Belsen) De anekdote van de gids dat er geen dieren waren ging ook helemaal in Bergen Belsen op. We werden van tevoren door onze peletons commandant erop gewezen dat, hoewel midden in het bos, we geen enkele vogel zouden horen. Beangstigend.

De depressies die bij de gidsen om de hoek ligt, is me zeer duidelijk geworden. Een sobere, spartaanse docu, die veel meer meldt dan wat er hardop wordt gezegd.

4,5 *

Jezus... zelfs als achtergrondfilm tijdens een avondje MSNnen blijft deze film als een mokerslag aankomen. Briljant.