Chekhovskie Motivy (2002)

Zo! Meer dan 7000 films zien is zeker nog geen garantie dat je alles wel hebt gezien, of op zijn minst weet hoe je op bepaalde eigenzinnige films moet reageren. Dat blijkt wel weer. Ik zag bij die eerste 7000 films al een keer een ‘Muratova 21e Eeuw’ namelijk Nastroyshchik (2004). En ‘moderne Muratova is schijnbaar iets dat anders is dan haar eerdere werk, zoals haar Magnum Opus Asthenisch Syndroom (moet ik nog zien) en al helemaal dan films uit het begin van haar carrière (Jaren 60/70).

Ik sta hierin zeker niet alleen zo blijkt uit een korte internet-graassessie die ik heb ondernomen om enige duiding te krijgen. Dit zijn quotes van twee mensen van imdb die de film 10/10 en 9/10 geven (kun je nagaan!!!):

Tsja, daar zit je dan. Ik heb al diverse Tsjechov verfilmingen gezien dit jaar (ik denk dat dit de vierde was) en één ging gepaard met een lezing over Tsjechovs leven en werk – dat helpt. De thematiek rond observatie (en interpretatie/veroordeling) van persoonlijke eigenaardigheden en hiermee gepaard gaande status en waarden. Erg Russisch en Muratova kan er uitstekend mee uit de voeten. Neemt dus niet weg dat de film eigenlijk alleen maar bestaat uit schreeuwende (familie) en kermende (huwelijk) lieden.

Het betreft hier eigenlijk een raamvertelling waarbij de oudste zoon van een arme boerenfamilie geld wil van zijn vader om zijn studie in de stad te hervatten. Tijdens zijn reis naar de stad krijgt hij een lift van een man die op weg is naar een bruiloft waar de zoon daarmee ook beland. Na het huwelijk komt de zoon tóch weer thuis en lijkt het geruzie en geschreeuw weer van voren af aan te beginnen – ware het niet dat er ondanks de onsamenhangende en schijnbaar onzinnige voorafgaande scènes blijkbaar iets is veranderd en er nu meer ruimte is voor bezinning. Tussen de ruziënde familie waarmee de film opent (ca. half uur) en het huwelijk (ca. 50 minuten) en het einde (opnieuw ca. een half uur) bevinden zich een balletscène, een observatie van vee op de boerderij (deze scène gaat gepaard met magnifieke muziek) en nog twee operateske dialoog interpretaties van de hoofdrolspelers.

Dat was het dus. Onmogelijk te bevatten, onmogelijk om te beoordelen. Als 95% van de mensen 0.5* geeft kan ik het begrijpen, als 1% 5.0* ook. En ik zit er toch ergens tussenin. Gefascineerd en verveeld – wat moet ik hier nu weer mee aanvangen….. ????? laat ik eens beginnen met 3.5*

O ja, het genre is komedie - opdat u het niet vergeet !!

Zeer komische en onnavolgbare film met een sounddesign waar je U tegen zegt.

Ik voelde me hier als een vis in het water. Werkelijk alles in deze film is muzikaal. Van de prachtige gezongen liederen tot de absurde, repetitieve dialogen en ongearticuleerde klanken aan toe. Op een gegeven moment leek het net of de geluiden, die uit de zaal kwamen, bij de film hoorden (fluisteren, snurken, lachen, flessen omstoten), en verwachtte ik eigenlijk dat het publiek ging meedoen met de chaos op het doek.

Heerlijke film

We hebben dus hetzelfde ervaren. Mijn voorzichtige begin waardering is wellicht dus (te) laag ingezet. Gelukkig heb ik van deze Muratova een DVD dus die kan altijd in de herziening. Jij bent in elk geval goed begonnen aan je Muratova-marathon.

Helemaal onnavolgbaar is het niet... Maar het helpt natuurlijk ook wel weer dat ik Winter Sleep nog niet zo lang geleden zag; die motieven zijn zo klaar als een klontje. En met een rebels / absurdistische komische uitwerking scoor je inderdaad ook pluspunten. Cool filmpje. Helaas nog net niet zo omvergeblazen als Querelle... Dat had in de bios wellicht nog wel anders geweest...

Russen en humor, gaat dat samen? Ja, ik dacht het wel. Ik heb mij in ieder geval kostelijk geamuseerd met de ruziënde en schreeuwende familie in het eerste half uur. Het gedeelte dat zich afspeelde in de kerk vond ik wat minder maar zo gauw die slungel van een zoon weer thuiskwam was het weer lachen geblazen. Ook die scènes met die varkens vond ik best geslaagd. Op visueel vlak trouwens ook een zeer mooie zwart/wit film. Moest trouwens bij het zien van deze klucht - want dat is het - regelmatig denken aan La Règle du Jeu (1939) van Jean Renoir. Dat was ook zo'n lekkere drukke film.

4,0*