Anaraifu (2005)

Wat een "film".

Eén van m'n boeiendste bioservaringen, niet enkel door de film zelf.

Allereerst weer even vitten op het publiek, maar als een director op voorhand vraagt om nog even te blijven zitten nadat z'n naam op het einde verschijnt, omdat er nog een monoloog volgt ... is dat dan echt teveel gevraagd ?

Verder boeiend dat de man zelf aanwezig was. Na een inleiding (komt uit de reclamewereld) en een korte schets van de intentie van de film, is het bijna niet te geloven wat de eerste vraag tijdens de Q&A was. "I thought this is a critique on contemporary visual culture". Grappig om dan zo'n regisseur heel beleefd en omslachtig te horen uitleggen dat de vraagsteller compleet idioot is. Je moet toch ook echt een halve dimwit zijn om met zulke theorie af te komen.

Want Analife is dus een audiovisuele film. In de ware zin van het woord. Een ware stroom van beelden, vaak geen typische film/camerabeelden of zich beperkend tot een shot (veel splits dus, dingen die door/over het scherm vliegen), met een erg aanwezige (en mooie) soundtrack.

Ook apart zijn de monologen, die de eerste 60 minuten van de film innemen. Wij kregen de Engelse dub te horen, iets waar ik niet helemaal gelukkig mee was, maar wat na afloop wel te rechtvaardigen valt. De beelden zijn namelijk zo prominent dat subs lezen bij deze film niet aangewezen was. Het verliest een beetje van de sfeer (en de dub is alles behalve geweldig), maar subs zouden bij deze film ook allesbehalve handig geweest zijn.

Visueel is het vaak iets te pover afgewerkt, dat was vooral jammer. Maar verder is het wel een aangename ervaring. De eerste 60 minuten worden gevuld met drie gerelateerde (effectief, en thematisch) korte films, daarna komt alles samen in een absurde finale.

Analife is een moderne kijk op de maatschappij, gebracht door een losse narratief, en een overladen beeld/geluidstroom. Niet vergelijkbaar met andere film, uniek, wicked en weird. Niet altijd even goed gelukt, maar zeker de moeite.

Als laatste was ook de Q&A met de regisseur achteraf verhelderend. Weer een teken dat die Aziatische regisseurs totaal geen voeling hebben met de Westerse kijker. Op de vraag waarom alles zo audiovisueel was ingesteld antwoordde hij doodleuk dat hij "de kijker niet wou vervelen". Duidelijk geen vast bezoeker van deze site . Op de vraag wat hij met dit project wilde bereiken antwoordde hij "dat hij experimentele film en narratief drama dichter bij elkaar wilde brengen". Hij benadrukte ook nog een aantal keer het narratieve aspect van deze film. Ik wil niet al te veel weggeven, maar wie de film gezien heeft zal toch even erg hard moeten lachen denk ik.

4* voor deze. Erg boeiend, erg apart, en bij momenten een film om totaal in weg te zinken. Film hakt er redelijk op in, maar is nergens negatief te noemen. Boeiend geval, al is dit echt niet voor iedereen weggelegd.

Tot de eerste 60 minuten inderdaad. Het eerste 'verhaal' vloog er bij mij in als koek. Interessant gekozen vorm die tot mijn verbazing nog goed werkte ook. De stroom aan beelden verveelde geen seconde en werd mooi consequent doorgetrokken. Het tweede verhaal duurde iets te lang en werd wat zeurderig naar verloop van tijd. Bij het derde verhaal had ik het wel gezien met de anussen. Het slot was voor mij ook volkomen overbodig en gaf de film een verdovingsspuit, waardoor de kracht van de eerste helft onderuit werd gehaald. Jammer!

Klink zeer boeiend, eentje die ik zeker wil zien

hmm dit werkt niet echt "optimaal" op een klein schermpje en minder geluid, dus dit moet ik maat eens aan zien te schaffen. Ik krijg op Yesasia geen hit, dus geen dvd uitgave?

Aparte "film".

Mooie combinatie van een vaak collage achtige beeldtaal, met film erachter. Daarover hoor je een eeuwig durende monoloog, in de 3 verhalen. Ook de soundtrack is steeds aanwezig, veel electronisch werk.

Geen tijd om je te vervelen.

Een mix van serieuzere stukken en humor. Alles blijft echter erg bizar. Dit heeft uiteraard te maken met de onderwerpen van de verhalen. Verhalen die door terugkerende details, aan elkaar verbonden worden.

Als de 3 verhalen zijn afgerond, word er echt gegaan voor een WTF moment in de finale. Daar slaagt het ook goed in, maar ik denjk dat de film ook niet anders had kunnen eindigen. Behalve het gewoon bij de 3 verhalen te laten, maar dat was waarschijnlijk minder leuk geweest.

Toch wel uniek.

Interessante cinema. Vooral de openheid en mate van detail waarmee de onderwerpen worden besproken is verbazingwekkend. Narratief is dit heel concreet cinema, echt ondersteunt door een visuele beeldenstroom, kan dit worden omschreven als een visueel avant-gardistische "stream-of-consiousness". Het einde is wat abrupt, absurd en lastig te koppelen aan het voorgaande - en daardoor mijns inzien niet geheel functioneel.