Way Out (1967)

Encore brengt deze uit op 19/10/2009!

Hahahahaha hulde voor het einde!

Ik ben bekeerd, een goddelijke film!

Interessante exploitationfilm die niet echt als exploitation aanvoelt. Misschien komt dat labeltje wel door het einde. Dat was ook een mooi moment om een teiltje te pakken. Kom daar later wel op terug. Way Out is geen heel bijzondere film, al weet men wel goed de gevolgen van (hard)drugsgebruik in beeld te brengen. Het feit dat er ex-verslaafden zijn ingezet als acteurs, zal vast er voor zorgen dat de film realistisch aanvoelt (kan er niet over oordelen, aangezien ik geen verslaafden ken), maar tijdens de dialogen merk je wel ze van dit vak geen kaas gegeten hebben. Wat men wel goed weet neer te zetten is de sfeer van eenzaamheid van deze verstoten medemensen. Waar de film goed in is, is het afschrikken tot het gebruik van drugs, maar conclusie is zo ongelooflijk slecht. Dan blijkt er ineens een gristenclubje achter te zitten die nog net niet de spelers laat zeggen dat je alleen via Christus van je verslaving komt. Sowieso haak ik steevast af wanneer een probleem wordt uitgelegd en er ineens ‘en toen kwam Jezus op mijn pad’ wordt gezegd. Grappig ook dat er niet wordt gezegd dat er tijdens de opnames nog acteurs zijn gestorven. Zo onfeilbaar is de kerk als afkickkliniek dus niet.

Ik wist dat het gespeeld werd door ex-verslaafden (stond op de hoes of bij de openingscredits) en er werd ook vermeld dat het gebaseerd was op een toneelstuk, dus dan weet je dat je qua intensiteit en een solide verhaal al meer mag verwachten dan de gemiddeld AG-pulp.

Wat daarbij een enorm pluspunt is, is de setting van een New Yorkse Bronx van de late jaren '60; het had iets betoverends - alsof je uit de tijdmachine stapte - om vanaf de rijdende L-train over de wijk uit te kijken, of naar al die apparatuur in de elektronicawinkel, of simpelweg een kijkje in een ouderwetse keuken. 'Details' waar ik gewoon blij van wordt.

Het verhaal contrasteerde daarmee, uiteraard. Al had het allemaal ook iets heel sympathieks, met name het jonge koppeltje. Dat het op een toneelstuk gebaseerd is, was goed te merken. Lange scènes (te lang, vaak), veel tekst (teveel, vaak) en een enkele keer zo'n (letterlijk en figuurlijk) ten hemel schreiende cry out (de stervende jongen in de winkel, en de grievende vriend in de keuken die meteen het effect van zo'n lang opgebouwde scène (want bv. die in de keuken werkte behoorlijk goed verder) teniet doet. Daarbij zit het verhaal wel redelijk in elkaar, maar zijn sommige keuzes van de personages te onduidelijk. Al met al toch een heel aardige film, gezien de pluspunten setting, acteurs en redelijk plot. Maar dat was nog niet 'al';

HET einde... tsja. Daar komt de aap uit de mouw en zingt een lied voor jou en mij. Onverwacht? Gezien wat hints in het verhaal niet helemaal, maar om het zó in your face te deponeren... unieke film, dat kun je dan zonder problemen wel zeggen.


3,0*.