L'Affaire du Collier de la Reine (1946)

Het heeft echt bestaan : een collier dat een gigantisch schandaal veroorzaakte in Frankrijk anno Lodewijk 16/ Marie Antoinette...waarbij de grap is dat de koningin dit collier schijnbaar nooit in eigendom heeft gehad. Gebaseerd op ware feiten dus en naar men zegt waarheidsgetrouwer dan de film met Swank, die heb ik echter niet gezien en kan daar niet over oordelen.

Degene die het verhaal mocht verfilmen was auteur l'herbier die inmiddels in volle mainstream was aanbeland en vlak na de oorlog voor wat historisch escapisme mocht zorgen, daarbij geseteund door een scenario van Spaak en fotografie van Hubert alsmede- niet onbelangrijk hier- kostuums van Annenkov, waardoor het geheel er wat duurder uitziet dan het ongetwijfeld in die barre tijden was. Wat overigens niet verhindert dat bijna alles in interieurs is opgenomen.

De rolverdeling : Romance onder pruik- behalve tegen het eind- rococostyle als de avonturiere Jeanne de la Motte, zelf benoemd koningskind die de hele affaire aan het rollen brengt via haar wraakneming op de onnozele kardinaal Rohan- Escande, die het collier aan de koningin wil schenken nadat Romance hem wijsgemaakt heeft dat de vorstin dit sieraad heftig begeert. De sukkelaar trapt erin, en wel omdat Romance bij haar plannetjes de hulp heeft van haar minnaar Dacqmine, een sluwe meestervervalser .

Die wraak wil Romance niet alleen voltrekken op Rohan maar ook op diens protégé Cagliostro, die hier itt wat sommigen beweren wel degelijk en een minuut of 20 als zijn megalomane zelf optreedt, pochend op zijn duizenden jaren levenservaring dankzij het befaamde elixir, en zijn machine om zgn. diamanten te vervaardigen. Spaak en l'herbier houden de Cagliostro mythe in stand: de door Dux vertolkte charlatan heeft hier het aura van een profeet en magiër.

De rest is zoals dat heet geschiedenis, l'herbier verfilmt het grotendeels als een soort picareske hustlerkomedie en houdt de vaart er goed in, tegen het slot echter raken we op melodrama/ camp terrein verzeild waarin Romance lekker hysterisch mag gillen en de regisseur zich zoals te verwachten viel verlustigt in sadomasochistische foltersequenties, met als pièce de resistance de brandmerking. Desmoulins heeft het laatste woord : "niet de dief is hier gebrandmerkt, maar de koningin ". De geschiedenis gaf hem gelijk...

Hoewel voor een kostuumdrama uit die tijd vlotjes verteld en dynamisch in beeld gebracht met goede visuals en dialogen, wat te mainstream om aspirant l'herbier buffs meteen aan te bevelen, al kan hij natuurlijk worden gedownload met fansubs. Dat geldt echter voor zijn gekendste werken ook, dus beter daar beginnen .