Never Say Die (1939)

Bob hope die weer eens in zijn sukkeltjes personage kruipt , het is allemaal soms wat teveel van het goede .

Dit keer speelt hij een hele rijke man met serieuze hypogondry neigingen die achterna gezeten word door een

gold digger .

Om haar te ontlopen trouwd hij met iemand anders en omdat hij door een valse dyagnose toch denkt dat hij nog maar kort te leven heeft maakt het hem allemaal niets meer uit .

Een beetje een vergezocht thema om een komedie omheen te bouwen maar de film heeft toch nog zo zijn aardige momenten .

Na hun bijrollen in College swing een jaar eerder mochten Bob Hope en Martha Raye het hier als "headliners" proberen, nu ook met een echt (zij het uiterst kluchtig) plot. Het verhaal stelt niet veel voor maar geeft Hope de gelegenheid om zijn spervuur aan one-liners te perfectioneren, Martha Raye is energiek èn grappig (en naar mijn smaak ook nog eens sexy), ze hebben samen chemie, er zit een geweldige cast qua bijrollen in alsof de studio (Paramount) alles op alles zette om Hope en Raye voor het sterrendom klaar te stomen, en de redelijk voorspelbare plot hobbelt in een behoorlijk tempo voort. Later dat jaar gaf deze regisseur Gale Sondergaard (hier de vrouw die op Hope's miljoenen aast) de smakelijke rol van Miss Lu in The cat and the canary, en die film bezegelde Hope's status als filmster en box office draw (en rechtvaardigde dus Paramounts inspanningen); Martha Raye's carrière kwam wat moeizamer van de grond. Wat Never say die betreft, omdat Bob Hope hier al helemaal zijn gebruikelijke nerveuze lafaard / gemankeerde minnaar / snelpratende gladjakker is kan ik deze film eigenlijk alleen maar aanraden als je daar niet overgevoelig voor bent; persoonlijk ben ik een groot fan van het eerste decennium van Hope's carrière, dus ik heb hier met veel plezier naar gekeken