Dogura Magura (1988)

Erg sfeervol, maar een bijna onnavolgbaar verhaal maakt 't erg vermoeiend om deze uit kijken. Misschien nog maar eens kijken, wanneer ik minder moe ben...

Opnieuw geprobeerd...en in slaap gevallen.

Half puntje er af.

Verkeerd publiek?

Wat een verrassing dit filmpje. Voor iets dat uit '88 komt ziet het er werkeljik weergaloos uit. Oké, soms een klein beetje knullig als het op de effecten aankomt, maar dat embryo was geniaal en camerawerk en kleurgebruik zijn super.

Echt makkelijk is de film niet. Het verhaaltje is moeilijk te volgen, maar daar aast de film ook gewoon op. Je wordt constant op het verkeerde been gezet, inclusief wat Seijun Suzuki achtig geklooi (conversaties die zonder reden op twee locaties plaatsvinden, dat soort dingetjes).

Echt horror is het niet, meer een mind bender met wat lugubure themas. Acteerwerk is redelijk theatraal, maar wel goed. En verder gewoon lekker freaky. Het is jammer dat sommige scenes ietwat verouderd lijken, vooral omdat de rest van de film dat absoluut niet is.

Deze film verdient in ieder geval een veel hogere score en wellicht een ander publiek? Misschien dat MR en beavis een gokje kunnen wagen, geniaal zullen jullie het niet vinden denk ik, maar zeker interessant genoeg om mee te pikken.

Dikke 3.5*

Geef het publiek maar weer de schuld

Je mag aannemen dat de mensen die de moeite nemen om dit obscure werkje op te sporen wel weten dat dit niet een standaard film betreft. In mijn geval zag ik zijn vorige films eerder en die vond ik een stuk beter. Maar ik ben benieuwd of ik er naar 8 jaar misschien anders over denk, dus ik zal hem weer eens opgraven.

Wordt tijd voor een restauratie, want deze film verdient het zeker om in volle glorie te kunnen worden beleefd. Matsumoto heeft vooral (experimentele) korte films en installatie kunstprojecten gemaakt (waar ik overigens nog niks van zag), maar al zijn langere speelfilms zijn meer dan in orde. Dit is de laatste lange film die hij heeft gemaakt (hij is blijkbaar nog wel in leven!), en misschien wel zijn beste. Een film die je constant op het verkeerde been zet, maar dit wordt heel expliciet gedaan, waardoor het ontzettend leuk is en je er heel makkelijk in mee kan gaan. Niet zogezegd hermetisch gesloten dus. Thematisch en narratief deed het me vooral denken aan het (latere) werk van Jissoji (en ook indirect een beetje aan Rampo met een toevoeging van wat magisch realisme en veel geklooi met ruimtetijd), terwijl het visueel wat meer aanleunt tegen Terayama en Ôbayashi. Tijd om het beschamende gemiddelde werkelijk eens op te krikken!