The Tell-Tale Heart (1960)

Verfilmingen van Edgar Allan Poe verhalen zijn altijd wel tof. De opzet is simpel. Een man van middelbare leeftijd (Edgar) is nog steeds single en wil daar graag verandering in brengen. Als hij nu toch niet zo verlegen was ten opzichte van vrouwen. Als er dan een aantrekkelijke jonge dame (Betty) tegenover hem komt wonen die hij 's avonds kan begluren als ze zich ontkleedt voor het slapengaan, is hij op slag verliefd. Door toedoen van zijn goede vriend Carl, een echte playboy dus compleet Edgars tegenpool, weet hij Betty dan toch te benaderen en met haar uitgaan. Dat loopt aanvankelijk niet zo lekker, maar als Carl op een avond uitgaat op dezelfde plek als Edgar en Betty, is Betty meteen gecharmeerd. Het gevolg kan je al raden, Betty en Carl beginnen een geheime verhouding, maar als Edgar daar op brutale wijze achter komt, vermoordt hij in een vlaag van jaloezie zijn vriend. Het lijk verstopt hij onder planken in de vloer. Al snel begint Edgars geweten te knagen en dat uit zich dat de geluiden zoals het tikken van de klok, het druppen van de kraan erg luid gaan klinken. En hoewel Carl morsdood is, hoort Edgar het kloppen van het hart van zijn vriend. Hij wordt er knettergek van. Dit gedeelte halfweg is het beste. De gedeeltes met Betty die naar de niet erg meewerkende politie stapt en zelf op onderzoek gaat bij de verdwijning van Carl waarbij er niet veel meer interactie is tussen Betty en Edgar, zijn minder interessant. Je ziet dat het moeilijk was om de speelduur van 75 minuten te kunnen vullen. Een beetje dom einde, maar al bij al een vermakelijke zit.