Ri Ri Ye Ye (2004)

Lastig te beoordelen deze film.

Deed me lang er weinig. Vaak mooie shots, die een goedbedoelde "hmm" ontlokten, maar die dan veel te lang en statisch aanhielden. De camera beweegt amper de hele film lang, en wanneer hij dan wel beweegt beperkt het zich tot een beetje pannen of draaien. Lijkt wel of hij vastgeroest zat aan het statief.

Dat maakt de film erg zwaar, want wat er te zien is, is redelijk deprimerend. Begint met nogal wat armoe en desolate gebieden. Dat alles creeert een erg iele en zware sfeer, maar het gevoel mist. Het verhaaltje is aardig, maar blijft teveel in de simpele drama sfeer hangen.

Tweede deel van de film is wat beter, ook iets minder zwaar. Toch blijft het allemaal redelijk droog en gevoelloos. Pas na het laatste shot wist de film mij te raken (niet toevallig wanneer het eerste echte stukje muziek te horen is).

En zo hou ik uiteindelijk toch nog een positief gevoel aan de film over. Geen luchtig tussendoortje dit, maar een redelijk mooi, doch iets te zwaarwichtig, drama. 3*, met een volledige extra * voor het einde (wat verder niet speciaal is of zo). Toch een aparte film.

Is vanavond om 22.30u op ARTE te zien, met Duitse ondertiteling.

De tweede mijnwerkers film die ik ditjaar zie is alvast een stuk beter dan de eerste, maar inderdaad moeilijk te beoordelen. De film is heel anders dan ik Wang Chao's eerste film herinner (The Orphan of Anyang) die vooral melodramatisch was en juist níet uitblonk in schoonheid).

De gevoelloosheid die Onderhond beschrijft dat had ik precies hetzelfde. De film blinkt uit in compositie en kleur: nuances van grijs, bruin en groen. Echt heel fraai. Fraaie landschappen en de contrasten van vlaktes en mijnen en bergen/rivieren worden mooi gebruikt.

Maar het blijft allemaal erg afstandelijk en zo zit je eigenlijk alleen maar te kijken naar langskomende plaatjes. Qua thematiek en setting zeker vergelijkbaar met het werk van Jia Zhang Ke als Zhantai en Sanxia Haoren, maar zonder de diepgang en ontroerig die die films teweeg brengen.

O ja en voor de nieuwsgierigen: ARTE herhaalt de film nog komende week.

Nog vergeten te melden dat het mij heel erg Ingmar Bergmanniaans aandeed zo'n loodzwaar schuld en boete verhaal. Grappig om eens een Aziaat te zien met een Bergman touch.